Israëls luidruchtigste critici benadrukken graag dat ze niet antisemitisch zijn, ze zijn het gewoon, hartgrondig, oneens met het beleid van de Joodse Staat. Zich verzetten tegen het beleid van een land is politiek, geen racisme, en dus volkomen legitiem, benadrukken ze.
Na de eerdere oproep van rabbi Kanievsky heeft rabbi Zvi Tau zondag, slechts 48 uur voor Netanyahu’s deadline om een regering te vormen, een brief opgesteld waarin hij oproept tot een rechtse coalitie met de steun van Ra’am, de lokale politieke tak van de Moslim Broederschap.
Nu de normale situatie is teruggekeerd, lijkt de situatie in Judea en Samaria weer verhit te raken. Zondagmorgen verijdelden Israëlische soldaten een aanval met een mes door een Arabische vrouw, in de middag raakten drie jonge yeshiva-studenten gewond door een schietaanval.
Vier volledig gevaccineerde Israëli’s zijn besmet geraakt met de Indiase variant van COVID-19. Deskundigen vrezen dat het een van de besmettelijker varianten is die is opgedoken. Israëlische topambtenaren vrezen dat het Pfizer-vaccin niet volledig effectief is tegen de nieuwe variant.
Terwijl bij de regering-Biden de robuuste verdediging van de Joodse Staat ontbreekt, die er veelal wel was bij de vaak door de regering-Trump, heeft deze woensdag wel gereageerd op een belangrijke mensenrechtenorganisatie die Israël een ‘apartheidsstaat’ noemde.
Weinigen kunnen zich een Israëlische verkiezing herinneren waarin één partij zo dominant naar voren kwam. En toch, een maand na de laatste verkiezingen, kan Israël nog steeds geen stabiele regeringscoalitie samenstellen.
Het lijkt er op, dat Benjamin Netanyahu de grote verliezer is als zijn rechtse rivalen zich zouden aansluiten bij het centrum-linkse blok in een regering van nationale eenheid die Likoed uitsluit. Maar de ultraorthodoxe gemeenschap heeft net zo veel, zo niet meer, te verliezen, waardoor enkele machtige rabbijnen Bibi in stilte bijstaan bij zijn inspanningen.
De Omertijd, de vijftig dagen tussen Pesach en Shavoe’ot (Wekenfeest) is voor het Joodse volk een tijd van wachten, inkeer en zelfonderzoek. Ook Jezus’ leerlingen moesten vijftig dagen na Jezus opstandig uit de dood wachten op de vervulling met de Heilige Geest.