Tacheles, ik zeg openlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. Plotseling beeft de aarde weer. Niet in de Gazastrook, niet in Libanon en niet in Iran, maar midden in de Israëlische verkiezingscampagne.
Berichten over druk op Arabisch-Israëlische partijen om zich tegen Netanyahu te verenigen, roepen ernstige vragen op over de inmenging van buitenlandse krachten in het democratische proces van Israël.
Danny Danon, de Israëlische ambassadeur bij de Verenigde Naties, verklaarde dat de VN-instantie ‘geen plaats zal hebben in de hoofdstad van Israël’.
Joden toestaan gebedsboeken mee te nemen naar de heiligste plek van het jodendom is geen provocatie. Het decennialange verbod was de provocatie.
Wat zich afgelopen weken in Jeruzalem afspeelde, is meer dan zomaar weer een omstreden stemming in de Knesset. Het is een politieke, juridische en morele breuk die tot ver buiten Israël zijn weerslag heeft.
Israël is vaak onbegrijpelijk en juist dat werkt de andere landen op de zenuwen. De afgelopen jaren is mij dat steeds duidelijker geworden.
De vraag volgt op een omstreden uitspraak van het Hooggerechtshof van Israël, waarin het leger werd opgedragen op zaterdagavond een anti-oorlogsprotest toe te staan. Dat recht wordt kennelijk als belangrijker gezien dan wat de – door de oorlog opgelegde – beperkingen voor openbare bijeenkomsten toestaan.
Welke reden zou Israël kunnen hebben om paasvieringen te verhinderen? Het voor de hand liggende antwoord – Iraanse raketten – werd door Israëls’ critici genegeerd.
„Een VN-mandaat dat voortvloeit uit een door Iran gesteunde resolutie uit 2014, zou nu moeten worden vervuld door Zeina Jallad, die openlijk haar steun voor Hamas heeft uitgesproken“.
Een nieuw rapport waarschuwt dat ongecontroleerde Palestijns-Arabische bouwactiviteiten in Judea een fysieke bedreiging vormen voor de hoofdstad van Israël – en een vacuüm creëren in de nationale veiligheid.
