Toen ik vorige week in Tel Aviv werd geconfronteerd met menselijk verdriet tijdens een begrafenis, consta­teerde ik hoe twee verschil­lende benade­ringen, modern seculier en ultra­orthodox religieus, naar betekenis en troost in iemands leven en dood zochten.

In Israël, een land dat meer geschiedenis heeft meegemaakt dan de meeste andere delen van de wereld, weet je echt nooit waar je in je dagelijks leven op kunt stuiten. Zo ontdekte een duiker voor de kust van Atlit een kruisvaarderszwaard en stenen ankers.

Het Meer van Galilea, Israëls geliefde nationale meer, kent zijn momenten van dodelijk gevaar, zoals opge­te­kend in de Bijbel. (Marcus 4:37, Mattheüs 14:30). Nieuwe techno­logieën vanuit de lucht helpen United Hatzalah om verdrin­kings­gevallen te voor­komen.

Het aantal COVID-infecties en ziekenhuis­opnames in Israël daalt gestaag, maar veel mensen zijn niet blij met hoe we hier gekomen zijn, zoals met de nogal agres­sieve inentings­campagne van premier Naftali Bennett en het intrekken van het ‘groene paspoort’ als je geen derde vaccinatie neemt.

Er is veel onkunde en onbegrip tussen Messias­beljdende Joden en religieuze Joden. Twee­duizend jaar anti­semitische christelijke geschiedenis heeft diepe vijandig­heid veroor­zaakt jegens christenen, en nu ook jegens Messias­belijdende Joden.

De media hebben hun best gedaan om de huidige gespannen situatie in Jeruzalem te negeren, maar de spanningen lopen snel op naar eenkookpunt. Hoe zijn deze spanningen ontstaan en wie heeft er belang bij het voeden van deze onrust?

Wie God kent, weet dat Hij te vertrouwen is en uitvoert wat Hij zegt. Op Gods woord had Abraham een zoon gekregen, en op Gods woord is hij bereid hem te offeren. Op Gods woord geloofde een vrouw dat haar zoon zal leven, en op Gods woord stond Jezus op uit de dood.