De voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, heeft gelijk wanneer zij zegt dat het antisemitisme de samenleving blijft vergiftigen.
Ondanks alle warme woorden in Jeruzalem zijn er geen tekenen dat de reeds lang bestaande vijandigheid jegens Israël zal afnemen.
De enige manier om deze nieuwe politieke impasse te doorbreken, anders dan een herziening van het kiesstelsel, is dat alle kiesgerechtigde burgers hun stem uitbrengen. Dit betekent dat het purisme moet worden beteugeld en dat men zich moet aansluiten bij de strijd, in plaats van erboven te gaan zweven.
Een giftige mix van technologie, materialisme en polarisatie heeft ervoor gezorgd dat mensen zich meer dan ooit vervreemd voelen.
De Verenigde Staten en haar bondgenoten hebben zichzelf in een diplomatieke doos gestopt; nog steeds ligt een antwoord op het dilemma in de straten van Iran.
De enige partij die baat zou hebben bij een Russische terugtrekking uit het Midden-Oosten zou Iran zijn – een gezworen vijand van Israël. Dit is precies de reden voor de voorzichtige houding van Israël ten opzichte van Oekraïne.
Israël is de enige natie ter wereld die een nationale dialoog met God voert en het aandurft om één natie onder God te worden.
Het verhaal over hoe dit tot stand kwam, bevat enkele verrassende wendingen en een stormachtig debat over Joden en Arabieren, dat rechtstreeks uit de krantenkoppen van vandaag had kunnen komen.
Een militaire carrière, hoe succesvol ook, is geen garantie dat een voormalig bevelhebber ook zal slagen in de politiek, wat een heel ander beroep is.
