Britse elites verafschuwen Israël op een schaal die in Amerika niet bestaat.

Nu we Soekot vierden – het feest van de vreugde – laten we Israëls nationale zegeningen omarmen en somberheid vermijden.

Lapid en Gantz scheppen op over het tekenen van een beschermingsdeal met de Iraanse terreur proxy.

Evangelischen praten vaak enthousiast over de laatste dagen en de glorieuze toekomst die “de Kerk” te wachten staat.  Maar er is een kritieke kwestie die we minder graag lijken te bespreken.

Na veertig jaar bediening heb ik een aantal ernstige vragen over de relatie tussen het Messiasbelijdende Jodendom en het christendom.

Hoe Jeruzalemse kinderen elk jaar Grote Verzoendag vieren – behalve dat ene jaar.

Wij zijn de eerstgeborenen van de families op aarde, hier om als rolmodel te dienen voor de rest van de uitgebreide familie van de mensheid.

Het Witte Huis negeert de oorzaak, terwijl het de nadruk legt op het effect, en betreurt (opnieuw) een verkeerd weergegeven onevenwicht in Israëlisch-Palestijnse slachtoffers.

Israël wordt gehouden en houdt zichzelf aan een uitzonderlijke norm, dus moet het zelfs ruimte maken voor “absurde” politieke spelers die tegen zijn bestaan zijn.

De twee belangrijkste steden van Israël lijken wereldvreemd, en interessant genoeg wordt dit levendig weerspiegeld in het Bijbelse verhaal.