Moet Israël zich laten leiden door morele, strategische en politieke overwegingen wanneer het wordt geconfronteerd met een vijand die doelbewust en op de meest brute wijze burgers aanvalt?
Mijn drie zonen hebben in deze oorlog gediend. Ze waren er niet slechts twee weken bij, maar zaten er middenin. En ze zijn woedend. Woedend over het feit dat Israëlische soldaten voor een internationaal publiek op de beklaagdenbank worden gezet.
Na bijna drie jaar oorlog staat Israël voor een nieuwe uitdaging: militaire successen omzetten in veiligheid, wederopbouw en een toekomst waarin de volgende generatie minder hoeft te vechten.
In een boodschap ter gelegenheid van Rosh Hasjana, waarin hij de successen van Israël in oorlogstijd prees, beschreef de premier de nationale kracht en bevrijding aan de hand van gebeden en zegeningen.
Vijfentwintig jaar na de dodelijkste terroristische aanslag in de geschiedenis van de Verenigde Staten wordt de ideologie die het islamistische terrorisme aanwakkert nog steeds op gevaarlijke wijze verkeerd begrepen.
Hoezeer hij zijn woorden ook verdoezelt met beweringen over zijn genegenheid voor Israël en verwijzingen naar zijn joodse identiteit – de boodschap van Ed Miliband aan Jeruzalem is door en door vijandig.
Europese politici maken hun vijandigheid jegens Israël opnieuw tot een bron van politieke steun – en de joden betalen daarvoor de prijs.
Van afgunst naar verantwoordelijkheid: wat het verhaal van Kaïn ons leert over emotionele volwassenheid.
De Britse minister van Buitenlandse Zaken, die zich “als jood“ voordoet, is een schande voor zijn volk.
Vertegenwoordigers uit 24 landen bespraken in Washington de situatie in Iran, Gaza en de toekomst van de regio. Achter gesloten deuren klonk ook scherpe kritiek op de Israëlische regering.
