De etnische zuiveraars van Whitehall

De waanzin die sinds het pogrom van 7 oktober 2023 in Israël grote delen van het Westen in haar greep houdt, heeft nu ook Groot-Brittannië bereikt.

In een poging het regeringsbeleid bij te sturen om de publieke verontwaardiging over politici om te zetten in bewondering voor de Labour-partij, besloot de nieuwe premier van het Verenigd Koninkrijk, Andy Burnham, de betrekkingen met de staat Israël opnieuw te definiëren door ze op te schorten.

Met de bewering dat een economische boycot van de Israëlische ‘nederzettingen’ Groot-Brittannië in staat zou stellen ‘op te komen voor zijn waarden’, heeft Burnham in plaats daarvan de waarden van de Labour-partij gedefinieerd als het bevorderen van leugens, laster en jodenhaat.

Toen minister van Buitenlandse Zaken Ed Miliband de boycot aankondigde voor een angstaanjagend koor van juichende parlementsleden, verdraaide hij het internationaal recht, belasterde hij de Israëlische joden die in de omstreden gebieden van de ‘Westelijke Jordaanoever’ – Judea en Samaria – als veroorzakers van ‘ongebreideld kolonistenterrorisme’ en ‘etnische zuivering’, en beschuldigde hij Israël ten onrechte van het veroorzaken van de ‘volledig vermijdbare humanitaire ramp’ in de Gazastrook.

Dit was een web van kwaadwillige leugens en verdraaiingen. Noch de Israëlische nederzettingen, noch de ‘bezetting’ zijn volgens het internationaal recht illegaal, wat het schijntribunaal van de systematisch anti-Israëlische Verenigde Naties daar ook van mag zeggen.

Het was duidelijk een schandalige verdraaiing van de werkelijkheid om Israël verantwoordelijk te stellen voor de humanitaire ramp in de Gazastrook in plaats van Hamas, dat burgers als kanonnenvoer gebruikte, terwijl Israël ongekende inspanningen leverde om hen hulp te bieden, die vervolgens door Hamas werd gestolen.

Wat het ‘geweld van de kolonisten’ betreft: dit is de nieuwste lastercampagne om Israël te delegitimeren – als opstapje naar de vernietiging ervan. Er is weliswaar sprake van een probleem van niet-uitgelokt joods geweld tegen Arabieren in de gebieden van de ‘Westelijke Jordaanoever’ – Judea en Samaria –, maar dit wordt hooguit gepleegd door enkele honderden criminele en nihilistische jongeren die zowel Arabieren als de staat Israël haten.

Zij vormen een minuscule minderheid van de half miljoen Joden die in deze gebieden wonen; de overgrote meerderheid van hen bestaat uit gezagsgetrouwe, rechtschapen mensen.

Ze zijn verre van ‘kolonisten-terroristen’, zoals Miliband beweerde, maar worden juist voortdurend blootgesteld aan aanvallen door lokale Arabieren. Israëli’s worden in hun auto’s met stenen bekogeld; de velden van joodse boeren worden in brand gestoken en hun veestapels gestolen; joodse herders moeten vaststellen dat hun geiten zijn vergiftigd.

De afgelopen dagen werd een joodse ‘kolonist’ op een boerderij neergestoken en ernstig gewond. In de loop der jaren zijn tientallen Israëli’s in deze gebieden vermoord.

Over dit alles wordt in Groot-Brittannië niet bericht. De reactie van de regering op dit geïnstitutionaliseerde terrorisme tegen joodse inwoners van Judea en Samaria bestaat erin hun goede reputatie te ruïneren en hen vervolgens allemaal aan een collectieve straf te onderwerpen.

De beschuldiging dat zij een etnische zuivering van de Arabieren zouden uitvoeren, is grotesk. In feite is het de regering-Burnham die de etnische zuivering van alle Joden uit hun eigen land eist, om een fantasie-staat Palestina te creëren waarin geen enkele Jood zou zijn.

Deze sancties zullen de Israëlische economie geen noemenswaardige schade toebrengen. Maar ze zijn zeker niet ‘alleen symbolisch’, zoals Groot-Brittannië de regering-Trump verzekerde om mogelijke tegenreacties af te wenden.

Hun ware scherpte ligt in de verdere demonisering van Israël, een hoofdstrategie in de oorlog van de Palestijnse Arabieren en islamisten om de Joodse staat te vernietigen.

Door de ‘kolonisten’ af te schilderen als terroristen die betrokken zijn bij etnische zuivering en onwettige bezetting, heeft Miliband het beeld van Israël als bij uitstek kwaadaardig versterkt. Dit zal de islamisten verder aanmoedigen, die toch al dolgelukkig zijn dat hun campagne om Israël in de westerse perceptie af te schilderen als het ergste land ter wereld, succesvoller is geweest dan ze in hun stoutste dromen hadden durven hopen.

Zowel Hamas als het Iraanse regime waren dan ook dolblij met de verklaring van Miliband.

Terwijl hij Israël belasterde en uiteenzette hoe het gestraft zou worden voor de misdaad dat het zichzelf niet vernietigt, benadrukte Miliband één punt in het bijzonder: zijn joodse afkomst.

De linkse Miliband – zoon van de prominente marxistische historicus, overlevende van de Shoah en militante atheïst Ralph Miliband – heeft een gespannen, verwarde en beladen relatie met het jodendom.

Hij begon zijn verklaring met de mededeling dat hij een ’trotse Britse jood’ was. Dat kwam voor velen als een verrassing. Blijkbaar gebruikte hij zijn joodse identiteit om zich te wapenen tegen het onvermijdelijke verwijt dat wat hij verkondigde – zoals de Amerikaanse ambassadeur in Israël Mike Huckabee deze boycot omschreef – ‘jodenhaat’ zou zijn.

Erger nog: hij gebruikte de Holocaust en zijn vermoorde familie als schild, vanachter welke hij zijn salvo’s van laster tegen de Joodse staat afvuurde, en misbruikte daarmee de heilige nagedachtenis van elke Jood die in deze maar al te reële genocide werd vermoord.

Zijn standpunt kwam ongetwijfeld neer op jodenhaat, want door zijn leugens en verdraaiingen, die Israël als het absolute kwaad afschilderden, onderwierp hij de joodse staat aan een kwaadwillige behandeling zoals die tegen geen enkel ander land wordt toegepast.

Precies zo zijn joden altijd behandeld door degenen die erop uit zijn hen van de aardbodem te vernietigen. Het is niet langer geloofwaardig om deze waanideeën te vermommen als zogenaamde ‘kritiek’ op Israël.

Miliband voegt zich daarmee in een tragisch lange reeks van joden door de geschiedenis heen die in de frontlinie stonden als het erom ging haat en aanvallen tegen het joodse volk aan te wakkeren.

Tot hen behoren Karl Marx, die zich een perfecte samenleving voorstelde waarin geen Joden zouden bestaan, en de in de 12e eeuw uit het jodendom bekeerde Engelsman Theodor van Cambridge, die de rituele moordlegende verspreidde, volgens welke Joden niet-joodse kinderen zouden doden om hun bloed te drinken.

Daartoe behoort ook Tiberius Julius Alexander, de Romeinse veldheer uit een vooraanstaande Egyptisch-joodse familie, wiens troepen in het jaar 66 n.Chr. 50.000 joden in hun thuisland Judea afslachtten – datzelfde Judea dat Miliband zo belachelijk omschreef als ‘illegaal bezet’ door joden.

Hun directe opvolgers zijn de hedendaagse joden van links in Groot-Brittannië en Amerika, zoals bijvoorbeeld degenen die actief zijn bij Yachad, IfNotNow, Jewish Voice for Peace en andere anti-Israëlische, antizionistische groeperingen. Zij doen het vuile werk voor de vernietigers van Israël door de leugens en verdraaiingen na te praten die erop gericht zijn de joodse staat te delegitimeren en te vernietigen.

Burnhams motivatie voor de sancties tegen de ‘nederzettingen’ is van politieke aard; hij streeft ernaar zowel extreemlinks als het steeds machtiger wordende moslimblok in Groot-Brittannië te sussen.

Maar er zijn velen in zijn partij en in bredere progressieve kringen die niet alleen geloven dat de absurde onzin die zij over Israël uitkramen waar is, maar die dit – gruwelijk genoeg – gelijkstellen aan geweten en moraal. Hiertoe behoren ook joden aan de linkerkant, zoals Miliband. Zij geloven allemaal in de dodelijke waan dat anti-joodse en anti-Israëlische ideologieën vrede, sociale rechtvaardigheid en de broederschap van de mensheid bevorderen.

Miliband beweert dat deze sancties de aanvallen op joden niet zullen versterken, omdat hij denkt dat hij alleen de excessen van Israël aan de kaak stelt, die alle fatsoenlijke joden zoals hij zouden moeten afkeuren. In werkelijkheid zijn deze zogenaamde excessen stuk voor stuk propagandistische lastercampagnes die erop gericht zijn Israël als volkomen duivels af te schilderen, en die afkomstig zijn van extreemlinks en de Palestijnse Arabieren.

Maar juist naar deze mensen heeft Miliband geluisterd voordat hij zijn pakket leugens in elkaar zette. Hij sprak met ‘Yachad’ en liet zich bovendien adviseren door de Palestijnse premier, Mohammed Mustafa, en door de Palestijnse ambassadeur in het Verenigd Koninkrijk, Husam Zomlot.

Het zou nooit bij hem opgekomen zijn om deze mannen te sanctioneren omdat ze Palestijns-Arabische dissidenten tiranniseren, terroristen steunen en belonen, en de kinderen van hun gemeenschap leren dat hun hoogste roeping erin bestaat Joden te vermoorden en hun land te stelen. In plaats daarvan papagaaide Miliband hun Orwelliaanse propaganda na als ware het de waarheid.

(JNS)