Als er plotseling twee miljoen Israëlieten voor de grens van Edom staan, moet een koning een keuze maken: vertrouwen of angst? De weeklezing Chukkat laat een oud patroon zien dat Israël tot op de dag van vandaag kent.
Tacheles, ik zeg mijn mening openlijk en zonder omwegen. Je moet het eerlijk en openlijk zeggen: Israël is keihard op zijn snuit gevallen.
Hier speelt iets duisterders dan alleen maar de bezorgdheid over stijgende brandstofprijzen.
Als geen enkele bondgenoot de rode lijnen van de Joodse staat in een overeenkomst vastlegt, dan rest hem geen andere keuze dan zelf garant te staan voor zijn eigen veiligheid – en daarmee ook voor de regionale orde die deze veiligheid vereist.
Tacheles, ik zeg eerlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. Als je de krantenkoppen van de laatste tijd leest, zou je bijna denken dat het Midden-Oosten op het punt staat een historische doorbraak te realiseren.
De recente verkiezingshervormingen van Mahmud Abbas zouden volgens deskundigen niets meer zijn dan politiek theater, bedoeld om internationale donoren gerust te stellen terwijl de antidemocratische en terrorismevriendelijke cultuur van de Autonome Autoriteit onveranderd blijft.
Van de ‘Cyrus van onze tijd’ tot het mikpunt van scherpe kritiek: het geplande akkoord met Iran heeft de houding van veel Israëli’s ten opzichte van Donald Trump ingrijpend veranderd.
Drie openstaande vragen bepalen of de aangekondigde doorbraak tot meer veiligheid leidt of het Iraanse regime nieuwe strategische voordelen oplevert.
Itamar Eichner, correspondent van Israel Today, gaat in op de vraag of het akkoord dat zich tussen de VS en Iran aftekent daadwerkelijk een nederlaag voor Israël is – of dat de strategische positie van Israël, ondanks alle teleurstellingen, juist is verbeterd.
De politieke leiders van Israël zijn er niet in geslaagd militaire successen om te zetten in strategische resultaten.
