Het echte schandaal is niet alleen dat de wereld deze vraag stelt, maar ook dat er nog steeds zoveel joden hierop antwoorden.

Van Libanon tot de Gazavloot: verdraaiingen domineren het publieke debat, terwijl de werkelijkheid stelselmatig wordt genegeerd.

Israëli’s met tegengestelde standpunten over cruciale kwesties stoppen niet met hun ideologische strijd tegen elkaar, een verandering in zetelverdeling in de Knesset zal deze realiteit niet veranderen.

Dat het Westen antisemitisme en antizionisme afschildert als het geweten zelf is schokkend.

Golven van werkloosheid, armoede en onderdrukking vormen een massa van rechtelozen en woedenden die, temidden van onrust en chaos, de fundamenten van de regering kunnen doen wankelen.

Zijn ideologie, die is gebaseerd op de Moslimbroederschap, koestert een diepe vijandigheid jegens het joods-christelijke Westen. Israël is zijn eerste doelwit – maar niet zijn laatste.

Te laat, tegenstrijdig – maar toch een belangrijk signaal uit Berlijn.

De hoop is dat een nationale instelling, misschien het leger, kan helpen het land te redden, mochten de Islamitische Revolutionaire Garde instorten.

Regimes die de Amerikaanse vastberadenheid testen, zien uitstel niet als voorzichtigheid, maar als zwakte