Tacheles, ik zeg openlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. Plotseling beeft de aarde weer. Niet in de Gazastrook, niet in Libanon en niet in Iran, maar midden in de Israëlische verkiezingscampagne.
Terwijl een lasterlijke Israëlische film in Venetië werd bekroond met een juryprijs en staande ovaties, confronteert de populaire televisieserie de kijkers met de waarheid over 7 oktober.
Gadi Eisenkot maakt geen geheim van zijn plan om met behulp van de onthouding van Arabische partijen een minderheidsregering te vormen. Maar uiteindelijk zou hij ertoe kunnen bijdragen dat iemand anders premier wordt.
Tientallen joodse prominenten uit Hollywood steunen met trots zijn beschuldigingen aan het adres van het Israëlische leger, voor het hebben van antisemitische banden met een samenwerking van entertainmentconcerns.
De groeiende Turkse invloed in Syrië baart Jeruzalem zorgen. Steeds meer Israëli’s zien Ankara als een strategische bedreiging die tot een directe militaire confrontatie zou kunnen leiden.
In plaats van onszelf beschuldigen, kunnen we beter genieten van de glorie van onze successen.
Een bewering op basis van anonieme bronnen, in een boek dat is uitgegeven met als doel zo veel mogelijk exemplaren te verkopen, is een lelijke zaak.
Terwijl de Israëli’s zich voorbereiden op de verkiezingen van 27 oktober, wordt het politieke geschil over de verantwoordelijkheid van de Israëlische premier een centraal thema in de verkiezingscampagne.
Er is bijna geen vraag die zo’n sterke rode draad door de Bijbel vormt als deze. Het is de vraag naar thuis, identiteit, belofte en verantwoordelijkheid.
We zijn gewend te denken dat de grote vragen van het leven vragen over identiteit zijn: Wie ben ik? Wat vind ik belangrijk? Wie wil ik zijn?
