Sancties tegen Israël markeren keerpunt in internationale politieke antisemitisme

De grote verleiding voor linkse krachten om, op zoek naar stemmen, in de wateren van het nieuwe antisemitisme te vissen, is niets nieuws. Het kost weinig en de joden betalen de prijs.

In Rome heerst de drang om het gezonde verstand, dat de Italiaanse regering in overleg met Duitsland aan de dag heeft gelegd, overboord te gooien en deze eenvoudige en politiek lonende koers te volgen – ditmaal door Groot-Brittannië na te volgen en sancties tegen Israël op te leggen. Onwetendheid en dubbele moraal vormen de achtergrond.

De ambitie om een nieuwe kruistocht tegen Israël te voeren ontstond onmiddellijk nadat de Britse minister van Buitenlandse Zaken Ed Miliband bij de aankondiging van sancties tegen Judea en Samaria voor het parlement verklaarde dat Israël zich schuldig maakt aan etnische zuivering van de Palestijnen en probeert de tweestatenoplossing te torpederen.

Daarbij wordt natuurlijk geen rekening gehouden met de herhaalde afwijzingen van vredesvoorstellen door de Palestijnen, noch met de realiteit die is ontstaan door het bloedbad van Hamas op 7 oktober 2023.

Tegelijkertijd hebben Britse politici zich geprofileerd als voorvechters van de mensenrechten, terwijl ze de gruwelijke schendingen door Iran, Hezbollah en Hamas negeerden.

Nu Groot-Brittannië sancties tegen producten uit Judea en Samaria heeft aangekondigd – en een hele reeks Europese landen, gedreven door het streven naar stemmen van links en de angst voor hun groeiende moslimbevolking, dit voorbeeld heeft gevolgd –, hebben de fractievoorzitters van de Italiaanse Democratische Partij (PD), de Vijfsterrenbeweging (M5S) en de Alliantie van Groenen en Links (AVS) in de Commissie Buitenlandse Zaken van de Kamer van Afgevaardigden aangedrongen op een spoedige behandeling van een wetsontwerp dat in soortgelijke sancties voorziet.

Angelo Bonelli, medevoorzitter van de AVS; Elly Schlein, voorzitter van de Democratische Partij; Giuseppe Conte, voorzitter van de Vijfsterrenbeweging en voormalig Italiaans premier, en anderen hebben de brief ondertekend. Zij vinden het namelijk „beschamend“ dat juist Italië bij deze campagne ontbreekt.

Het document spreekt van ‘illegale bezetting’ en geeft nog meer banale voorbeelden die de onwetendheid van de opstellers aantonen. Het maakt bovendien de onverantwoordelijkheid duidelijk van een initiatief waarvan het belangrijkste gevolg zal zijn dat het massale antisemitisme verder wordt aangewakkerd.

Een ander voorbeeld van dit fenomeen zagen we al tijdens een protestbijeenkomst tegen een wet ter bestrijding van antisemitisme, waarbij vlaggen van Hamas en Hezbollah het parlement werden binnengedragen. Alleen IS ontbrak.

Waarom is de weg van sancties verkeerd?

Ten eerste zouden degenen die verantwoordelijk zijn voor gewelddaden gestraft moeten worden. Maar in tegenstelling tot het beeld dat wordt geschetst, vormen zij slechts een fractie van de ongeveer 500.000 Israëli’s die in Judea en Samaria wonen – een bevolking die een grote verscheidenheid aan culturele en sociale achtergronden vertegenwoordigt. De meesten veroordelen gewelddadige extremisten en zijn zelf elk jaar het doelwit van duizenden Palestijnse terreuraanslagen.

Israël vervolgt zijn eigen criminelen strafrechtelijk. Sommigen zitten in de gevangenis, anderen staan voor de rechter.

Maar Judea en Samaria zijn geen door Israël ‘illegaal bezette’ gebieden. Het gebied was bezet door Jordanië, waarvan de annexatie internationaal vrijwel geen erkenning vond, totdat Jordanië Israël in de Zesdaagse Oorlog van 1967 aanviel en werd verslagen.

Na herhaalde Israëlische pogingen om land in ruil voor vrede af te staan, werden Judea en Samaria door de Oslo-akkoorden van 1993 en 1995 verdeeld in gebied A onder Palestijnse controle, gebied B onder Palestijns civiel bestuur en Israëlische veiligheidscontrole, en gebied C onder Israëlische controle.

Volgens deze akkoorden heeft Israël het recht om te bouwen in gebied C, waartoe ook het E1-gebied tussen Jeruzalem en Ma’ale Adumim behoort. Enkele van de grootste conflicten ontstaan wanneer Palestijnen proberen gebied C binnen te dringen.

De verdrijving van Joden uit Judea en Samaria zou het risico met zich meebrengen dat dit tot hetzelfde rampzalige resultaat leidt als de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook in 2005 – namelijk het scheppen van de omstandigheden die uiteindelijk hebben geleid tot Yahya Sinwar en 7 oktober.

Er is nog een andere fout van Groot-Brittannië. Deze betreft de veiligheid van de Britse burgers zelf.

Israël heeft ertoe bijgedragen Groot-Brittannië te beschermen tegen ernstige terroristische dreigingen. Zo ontdekten Britse autoriteiten in 2015 bijvoorbeeld drie ton ammoniumnitraat dat door aan Hezbollah gelieerde activisten in Londen was opgeslagen, nadat zij informatie uit Israël hadden ontvangen.

Op basis van welke ongegronde vooroordelen zou een relatie, die veiligheid, wetenschap en cultuur omvat, teniet moeten worden gedaan?

Israël in verband brengen met ‘etnische zuivering’ en ‘genocide’ is een leugen. Israël tot overgave dwingen is ondenkbaar.

De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Gideon Sa’ar heeft met het besluit van Israël om het Britse consulaat in Oost-Jeruzalem te sluiten het eerste duidelijke antwoord gegeven. Maar het bredere antwoord moet even duidelijk zijn.

Noch Miliband, noch Schlein zullen de grenzen van een Palestijnse staat vaststellen. Het is absurd om te denken dat zij daartoe in staat zouden zijn. Alleen Israëli’s en Palestijnen kunnen over deze grenzen onderhandelen; ze kunnen niet worden opgelegd vanuit Londen, Rome of waar dan ook.

En geen enkele sanctiecampagne kan een fundamentele historische waarheid uitwissen: het Joodse volk is geen vreemdeling in Judea en Samaria. Zijn wortels reiken daar duizenden jaren terug. Hoe de toekomst van dit land er ook uit mag zien, er kan geen besluit over worden genomen zonder de Joden, wier geschiedenis, identiteit en lot onlosmakelijk met dit land verbonden zijn.

(JNS)