Soms komen politieke waarschuwingen niet uit de eigen gelederen, maar uit het buitenland.

“Vanaf 13 april om 10.00 uur ET zullen de Verenigde Staten schepen blokkeren die Iraanse havens aandoen of verlaten. Hartelijk dank voor uw aandacht voor deze kwestie! President Donald J. Trump.“

Jeruzalem stelde de regering van Sánchez verantwoordelijk voor „systematische ophitsing“, volgens de plaatselijke burgemeester was de paasvoorstelling een lokale traditie en geen uiting van antisemitisme.

De geschiedenis van het Midden-Oosten wordt zelden alleen door verdragen bepaald, maar door macht, belangen en beslissingen op het juiste moment.

„Dit is eerder slecht nieuws voor Iran dan voor de VS“, aldus de Amerikaanse vicepresident JD Vance.

De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken bekritiseert de stap van Madrid als een toenadering tot het Iraanse regime – de diplomatieke spanningen lopen verder op.

De morele zelfopgave van Europa in de strijd tegen het islamistische terreurregime onthult een verrassende waarheid: Washington en Jeruzalem hebben momenteel slechts één betrouwbare bondgenoot – elkaar.

De wereldeconomie hangt aan een zijden draadje van slechts 33 kilometer breed: de Straat van Hormuz. In dit knelpunt bundelt Iran zijn gevaarlijkste strategische pressiemiddel en dreigt het de lichten uit te doen door de wereldwijde energievoorziening te blokkeren.

De Verenigde Arabische Emiraten hebben laten weten zich eventueel te kunnen aansluiten bij een initiatief om de zeestraat voor de kust van Iran te beveiligen, maar de meeste bondgenoten aarzelen nog steeds om direct in te grijpen.

Het leger zet de vernietiging van Iraanse wapenproductiefaciliteiten, nucleaire installaties en raketlanceerplatforms voort.