Boodschap aan Trumps gezant voor het Midden-Oosten: stop met het gebruik van taal die Israëls vijanden aanmoedigt om vast te houden aan hun letterlijke en figuurlijke wapens.
Een obsessie met de Joodse staat heeft rationaliteit vervangen door dodelijke propaganda.
Hoe de ayatollahs Cyrus en Darius tot ‘soldaten van Iran’ maken – en daarbij degenen voor zich winnen die in het Oude Testament als instrumenten van God voor Israël worden voorgesteld
Het is geen synoniem voor gruwel, maar een op zichzelf staand juridisch begrip dat gescheiden moet blijven van politieke verontwaardiging.
De New York Times verspreidt de beschuldiging dat de premier verder bloedvergieten heeft toegestaan om aan de macht te blijven. Maar het waren zijn tegenstanders die de oorlog in Gaza hebben gepolitiseerd.
De poging om de Knesset-afgevaardigde uit zijn ambt te zetten was een uiting van de plicht van een democratie om zich te beschermen tegen interne vijanden die hun vrijheden als wapen misbruiken.
Terwijl het volk aan het front vecht, verliest de leiding zich in ideologische strijd – en niemand zet de eerste stap naar eenheid.
De president wil de oorlog in Gaza beëindigen om verdere regionale overeenkomsten te sluiten. Maar hoezeer Jeruzalem hem ook dankbaar is, aan die dankbaarheid moeten grenzen worden gesteld.
Een nieuw hoofdstuk in het Midden-Oosten? Tussen de puinhopen van voorbije oorlogen, mislukte ideologieën en uiteengevallen allianties ontkiemt een mogelijkheid die enkele jaren geleden nog ondenkbaar leek: vrede tussen Syrië en Israël.
Tacheles, ik zeg openlijk en zonder omwegen wat ik denk. Terwijl het hoofd van de Iraanse hydra in Teheran werd afgehakt, blijven wij bloeden in de Gazastrook.
