LedenWie deadlines uitstelt, nodigt agressie uit

Er was een tijd dat een Amerikaanse deadline nog iets betekende. Niet omdat die luidkeels werd afgekondigd of slim was geformuleerd, maar omdat zowel bondgenoten als tegenstanders wisten: als de Verenigde Staten een grens trokken, waren ze ook van plan zich daaraan te houden. Tegenwoordig verdwijnt die duidelijkheid.

De Amerikaanse president Donald Trump heeft zijn publieke imago opgebouwd als dealmaker – iemand die weet wanneer hij druk moet uitoefenen en wanneer hij van koers moet veranderen. In het bedrijfsleven kan flexibiliteit een deugd zijn. Deadlines kunnen worden verlengd. Voorwaarden kunnen opnieuw worden onderhandeld. Terugtrekken blijft altijd een optie.

Maar internationale tegenstanders zijn geen zakenpartners. En de regimes en bewegingen die vandaag de dag de Amerikaanse vastberadenheid op de proef stellen, gaan niet uit van dezelfde aannames. Zij kijken naar iets heel anders: of Amerikaanse deadlines reëel zijn – of slechts retorisch.

Als er een deadline wordt gesteld en die vervolgens stilzwijgend wordt uitgesteld, wordt de boodschap niet gezien als voorzichtigheid, maar als aarzeling. Gebeurt het nog een keer, dan is het geen aarzeling meer, maar een patroon. En patronen worden nauwkeurig...