Israël: veroordeeld als het iets doet, veroordeeld als het niets doet
Kan de Joodse staat het ooit goed doen?
Kan de Joodse staat het ooit goed doen?
Na de raketbeschietingen vanuit de Gazastrook en Libanon op Pesachavond blijft Israël in hoge staat van paraatheid.
Na op de een of andere manier gewend te zijn geraakt aan raketaanvallen vanuit Gaza, loeien ditmaal de sirenes in het noorden van het land. Tientallen raketten uit Libanon zijn afgevuurd op dorpen, vooral in het westen van Galilea.
Een gebroken vader herinnert zich de dag dat zijn dochter werd opgeblazen bij een zelfmoordaanslag in Jeruzalem nog maar al te goed.
De aanval op Duitse toeristen benadrukt geïnstitutionaliseerde Palestijnse Jodenhaat die echte vrede onmogelijk maakt.
“Je bent de beste persoon die ik ooit in mijn leven heb gekend.” Vrienden en familie rouwen om het verlies van Or Eshkar.
De Palestijnen blijven van de daken schreeuwen dat zij geen partner zijn voor een echte vrede met Israël. Maar luistert er iemand naar hen?
Een rouwende Israëlische vader slaagt er nauwelijks in om in tranen de traditionele gebeden te zeggen.
“We sturen onze hoop en wensen voor een spoedig herstel van de gewonden en versterken de veiligheidstroepen die vanavond en elke nacht tegen terroristen vechten.”
Het leger opende een klopjacht op de aanvaller in de buurt van Nablus.