Washington reageert met grootschalige luchtaanvallen op Iraanse aanvallen op burgerschepen in de Straat van Hormuz. Teheran spreekt van een schending van het staakt-het-vuren en kondigt maatregelen aan.
Tacheles, ik zeg openlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. Er wordt al weken gesproken over een staakt-het-vuren, diplomatie en een mogelijk vredesakkoord tussen de Verenigde Staten en Iran.
De minister van Defensie verklaart dat elke opvolger die de campagne van Teheran om Israël te vernietigen nieuw leven inblaast, hetzelfde lot zal ondergaan als Ali Khamenei.
Het baanbrekende akkoord stelt het Israëlische leger in staat op te treden tegen Hezbollah. Maar de slagkracht van het Libanese leger is twijfelachtig.
Iran zal ter verantwoording worden geroepen voor zijn ‘ziekelijke poging tot wereldwijde chantage’, verklaarde de Amerikaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties voor de VN-Veiligheidsraad.
Het grootste gevaar is niet het mislukken van het akkoord alleen. Het echte gevaar is dat Hezbollah door het akkoord de tijd krijgt om zich te hergroeperen en zijn infrastructuur weer op te bouwen.
Het in Washington gesloten akkoord biedt een diplomatiek stappenplan om een einde te maken aan het conflict. Maar de afwijzing door Hezbollah en het broze politieke evenwicht in Libanon dreigen de uitvoering ervan al voor de start te doen mislukken.
‘Dit is een resultaat waar het Amerikaanse volk in alle opzichten baat bij heeft’, aldus de vicepresident.
De zogenaamde „gematigden“ van Teheran mogen dan wel aan de onderhandelingstafel zitten, maar de heersende geestelijkheid van Iran maakt onmiskenbaar duidelijk wie de agenda blijft bepalen: geen afstand doen van het nucleaire programma, geen terugtrekking uit de Straat van Hormuz en geen vrede zonder wraak.
De Amerikaanse vicepresident JD Vance en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hanteren tegenstrijdige benaderingen ten aanzien van Iran en Libanon. Is dit een geniale grootschalige strategie of destructieve chaos?
