“Vanaf 13 april om 10.00 uur ET zullen de Verenigde Staten schepen blokkeren die Iraanse havens aandoen of verlaten. Hartelijk dank voor uw aandacht voor deze kwestie! President Donald J. Trump.“
De geschiedenis van het Midden-Oosten wordt zelden alleen door verdragen bepaald, maar door macht, belangen en beslissingen op het juiste moment.
„Dit is eerder slecht nieuws voor Iran dan voor de VS“, aldus de Amerikaanse vicepresident JD Vance.
De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken bekritiseert de stap van Madrid als een toenadering tot het Iraanse regime – de diplomatieke spanningen lopen verder op.
Na scherpe uitspraken uit Islamabad wijst Jeruzalem de beschuldigingen resoluut van de hand en stelt het de diplomatieke rol van Pakistan ter discussie.
Nir Dvori verwoordde wat veel Israëli’s denken: niet dat Israël militair heeft gefaald, maar dat het misschien net op tijd is gestopt, voordat het zijn successen op het slagveld kon omzetten in strategische duidelijkheid.
In die nacht, waarin geopolitieke beslissingen zich opstapelden en machtsverhoudingen zich herschikten, ontstond niet alleen een staakt-het-vuren, maar ook een nieuwe realiteit die de strategische positie van Israël in het Midden-Oosten fundamenteel ter discussie stelt.
De president dreigt met ongekende aanvallen mocht Teheran tijdens het twee weken durende staakt-het-vuren het in de maak zijnde akkoord schenden.
De wereldeconomie hangt aan een zijden draadje van slechts 33 kilometer breed: de Straat van Hormuz. In dit knelpunt bundelt Iran zijn gevaarlijkste strategische pressiemiddel en dreigt het de lichten uit te doen door de wereldwijde energievoorziening te blokkeren.
Het Israëlische parlementslid Ariel Kallner waarschuwt dat een staakt-het-vuren Teheran de kans zou geven zich te hergroeperen, en spreekt zich uit tegen elke onderbreking van de druk op het regime.
