Een staat die de steun van de bevolking geniet, legt zijn steden niet vol met controleposten, voert geen executies uit en schakelt het internet niet uit.

Tacheles, ik zeg openhartig en zonder omwegen wat ik ervan vind. Wanneer vertegenwoordigers van het Iraanse regime de paus in het openbaar eren, roept dat een ongemakkelijke vraag op.

Een militaire actie vlak voor nieuwe gesprekken laat zien hoe broos het huidige staakt-het-vuren is – en waarom de regio nog steeds op de rand van een nieuwe escalatie staat.

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu en de Argentijnse president Javier Milei ondertekenen in Jeruzalem de „Isaac-overeenkomsten“ om de betrekkingen tussen de Joodse staat en Latijns-Amerika te verdiepen, en kondigen rechtstreekse vluchten naar Buenos Aires aan.

De president kondigt aan dat onderhandelaars Iraanse vertegenwoordigers zullen ontmoeten – ondanks gemelde confrontaties in de Straat van Hormuz – en waarschuwt tegelijkertijd voor ernstige gevolgen mocht de diplomatie mislukken.

Het handelt niet uitsluitend op basis van een traditionele kosten-batenanalyse. Begrippen als doorzettingsvermogen, verzet, martelaarschap en islamitische legitimiteit spelen een centrale rol bij de besluitvorming.

Zonder een oplossing voor de nucleaire ambities van Teheran en zijn maritieme dreigingen dreigt de diplomatie een illusie te worden.

Wanneer een groeiend deel van het publiek alle verhalen als even geloofwaardig gaat beschouwen, verdwijnt het onderscheid tussen geverifieerde berichtgeving en strategische boodschappen.

Er zijn deskundigen die beweren dat Iran en zijn terroristische bondgenoten een oorlog hebben gewonnen, maar feiten ontbreken. Als dit is wat Hamas, Hezbollah en Teheran als een overwinning beschouwen, dan mogen ze de komende 100 jaar op deze manier blijven winnen.

Het leger verhoogt de paraatheid na mislukte gesprekken – premier Benjamin Netanyahu had in een televisietoespraak al gewaarschuwd voor verdere confrontaties.