Tacheles met Aviel – Eerst oorlog en hel

We kunnen nu uitgebreid bespreken waarom en hoe het allemaal fout is gegaan, maar dat doen we later. Eerst moet de oorlog gewonnen worden. Om dat te doen, werden meer dan 400.000 zonen en dochters van Israël opgeroepen voor reservedienst. Israël staat voor een oorlog en die zal pas in de komende dagen beginnen. Het zal Hamas en het Midden-Oosten doen schudden. En waar in de Bijbel gebeurde een soortgelijk scenario als nu in Gaza? En wat moeten wij als volk hier dringend van leren?

“Jullie zullen de hel krijgen! Het ontvoeren, mishandelen en afslachten van kinderen, vrouwen en oude mensen is onmenselijk. Er is geen rechtvaardiging voor zulke dingen. Hamas is ISIS geworden en de mensen van Gaza zijn niet geschokt, ze vieren feest. Met dieren moet je dienovereenkomstig omgaan. Israël heeft Gaza een totale blokkade opgelegd. Er zal geen elektriciteit zijn, er zal geen water zijn. Er zal vernietiging zijn,” met deze woorden bracht de Arabisch sprekende generaal en Druse Ghassan Alian zijn duidelijke boodschap over aan Gaza. “Jullie wilden een hel, jullie zullen een hel krijgen”.

Het leger is klaar om met volle kracht toe te slaan.

Het is nu oorlog en Israël moet die eerst winnen. Wat er nu in het zuiden in de Negev is gebeurd, doet me denken aan een zeer vergelijkbaar scenario in de Negev toen Israëls ergste vijanden, de Amalekieten, Israël binnenvielen.

“Het gebeurde echter toen David en zijn mannen op de derde dag in Ziklag aankwamen, dat de Amalekieten een inval gedaan hadden in het Zuiderland en in Ziklag. Zij hadden Ziklag verslagen en met vuur verbrand, en de vrouwen die er waren, van de kleinste tot de grootste, als gevangenen weggevoerd. Zij hadden niemand gedood, maar hadden hen weggevoerd en waren huns weegs gegaan. David en zijn mannen kwamen bij de stad, en zie, die was met vuur verbrand; en hun vrouwen, hun zonen en hun dochters waren als gevangenen meegevoerd. Toen begonnen David en het volk dat bij hem was, luid te huilen, totdat er geen kracht meer in hen was om te huilen. Davids beide vrouwen waren ook als gevangenen meegevoerd: Ahinoam, uit Jizreël, en Abigaïl, de vrouw van Nabal, uit Karmel. David werd zeer benauwd, want het volk sprak erover hem te stenigen. De zielen van het hele volk waren namelijk verbitterd, ieder over zijn zonen en over zijn dochters. David echter sterkte zich in de HEERE, zijn God.” (1 Samuël 30)

Het volk riep naar de hemel, net als het volk van Israël in onze tijd. Een geestelijke ineenstorting in de natie. Families ontvoerd, toen en nu, op Shabbatochtend. Het volk is geschokt, maar de leiders van het volk ook.

Na de ramp schreeuwt koning David het uit naar de hemel. Zijn hele familie is in gevangenschap gevallen en de mannen zijn allemaal afgeslacht. En het volk van Israël wil hun koning doden omdat de leider van hun volk en zijn leger totaal hebben gefaald. Waar was de beveiliging. Waar waren de soldaten? Waar waren de inlichtingen? Waar was de koning? Hoe was het mogelijk om de stad Ziklag in de Negev te veroveren, die, net als de kibboetsim Beeri, Kefar Azza en andere steden, afgelopen Shabbat ook in de Negev lag? Het hele falen en gebrek aan veiligheid wordt door het volk in de schoenen van koning David geschoven. En wat doet David? Hij toont berouw en sterkt zich in de God van Israël. Hij geeft toe dat hij en het volk gezondigd hebben. Zelfs toen al was zijn strategische concept van veiligheid en verdediging verkeerd, net zoals Israël dat vandaag de dag wordt verweten. Israëls concept van veiligheid heeft gefaald en daarom heeft iedereen het vandaag over nieuwe regels in oorlog. “De Palestijnen willen de hel, dan zullen ze de hel krijgen”. Voormalig hoofd van de veiligheidsdienst Joram Cohen zei gisteravond op tv dat “Hamas nazi’s zijn en daarom moet Israël Hamas vandaag genadeloos bestrijden en vernietigen”.

Net als koning David – ten strijde trekken met gebed en wapen.

In deze nood roept Koning David tot God: “Zal ik dit bataljon achtervolgen? Zal ik ze inhalen?” God antwoordt hem: “Doe dat. Jaag ze achterna, want je zult ze zeker inhalen en je zult zeker redding brengen!” Koning David trok ten strijde, want voor alles is een tijd en nu is het oorlog! “Zo redde David alles wat de Amalekieten hadden meegenomen, en David redde ook zijn twee vrouwen. Niets ontbrak, noch het kleine, noch het grote, noch de zonen, noch de dochters, noch van de buit iets wat zij van hen hadden weggenomen. David bracht alles terug.”

En in deze benarde situatie bevinden Israël en de leiders van haar volk zich vandaag de dag. Tot nu toe zie ik niemand echt berouw tonen. Niemand toont zich publiekelijk en rechtstreeks voor de camera en legt aan het volk uit hoe de hele veiligheid van Israël is ontploft. Het hele systeem waarop de burgers van Israël vertrouwden, heeft gefaald. Niets werkte op Shabbat. Er was geen veiligheid. Waar was het leger in de eerste uren? Waar was de luchtmacht? Waar was de beveiliging aan de grenzen? Waar waren onze politici? De mensen voelen zich verraden. De invasie van Israël in het zuiden was nog maar het begin. Nu komt er een echte oorlog.

Sinds de Holocaust zijn er nog nooit zoveel Joden op één dag vermoord als afgelopen Shabbat, meer dan 1.200 Joden. Het is ongelooflijk. Deze oorlogsaanval zal de geschiedenis van de staat Israël ingaan als de ergste dag en een van de gruwelijkste in de Joodse geschiedenis. De vraag is nu of we ervan leren, net zoals koning David in Bijbelse tijden had geleerd en zich vernederde voor God. Het is niet gemakkelijk, maar Israël moet een nieuwe weg inslaan, net als koning David.