De waarschuwing van de Israëlische minister van Financiën Bezalel Smotrich is onomwonden, maar het principe is heel eenvoudig: geen enkel volk is verplicht om geweld, rechtszaken en terreur te accepteren en daarbij te doen alsof zijn vijanden slechts wat papierwerk afhandelen.

‘The New York Times’ en haar aanhangers spelen in op de korte aandachtsspanne van het publiek en de ‘zelfvernietigende empathie’ van liberale joden om de leugen van Nicholas Kristof over verkrachtende honden in Israël in de doofpot te stoppen.

Wat de Eurovisiesongfestival-stemming werkelijk over Europa onthult, is simpel: cijfers spreken voor zich, maar regeringen en media niet.

Er is nog een andere definitie van wat het betekent om een slechte acteur te zijn.

Brussel beslist niet over grensgeschillen. Het bepaalt op extraterritoriale wijze wie aanspraak mag maken op grondgebied buiten zijn eigen bevoegdheid.

Het front en het thuisfront zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Israëlische soldaten schakelen tussen oorlog, gezin en werk, wat ook op het slagveld tot succes leidt.

Gezien de verzwakte rol van Rusland in Syrië stellen analisten de waarde van strategische onduidelijkheid ter discussie.

Een boodschap in Arabische tongen bevestigt de roeping van een Joodse kapelaan.

Terwijl de wereld zich richt op raketten, drones, wapenstilstanden en krantenkoppen, tekent zich op de achtergrond een veel groter beeld af.

Het publiceren van absurde legendes over rituele moorden en complottheorieën door de New York Times vraagt om meer dan alleen beleefde protesten.