Op het eerste gezicht is dit een van de eenvoudigste vragen die je aan iemand kunt stellen.
Het heeft geen zin om tegen antisemitische leugens in te gaan. Antisemitisme moet worden bestreden als wat het is geworden: een politiek wapen tegen joden en de joodse staat.
Er is iets aan het verschuiven in de Arabische wereld, weliswaar langzaam, nog lang niet door de meerderheid gedragen, maar inmiddels onmiskenbaar.
Het meest radicale wat de Palestijns-Arabische leiders nu zouden kunnen doen, is elk succes afmeten aan het welzijn van hun volk.
In Jeruzalem neemt de bezorgdheid toe over de koers van Tom Barrack, Trumps gezant voor Syrië en de Amerikaanse ambassadeur in Turkije. Itamar Eichner schrijft over een diplomaat die Ankara een centrale rol wil toekennen in de nieuwe regionale orde – en over de cruciale vraag hoe groot zijn invloed op de Amerikaanse president werkelijk is.
Van Vietnam en de Zesdaagse Oorlog, via de val van de Berlijnse Muur tot 7 oktober: een persoonlijke blik op zes decennia vol omwentelingen – en op wat blijvend is.
We moeten moslimimmigranten vragen of ze de westerse levenswijze zullen respecteren.
Het kernprobleem? Het ontmantelen van wapens en militaire infrastructuur is niet voldoende als tegelijkertijd de civiele structuren van Hezbollah toestemming krijgen om terug te keren naar het gebied.
Net zoals een ontwortelde boom onvermijdelijk verdort, bevindt ook een kerk die van haar joodse wortels is afgesneden zich in een onstuitbare neergang.
Na biljoenen dollars en de ene oorlog na de andere, die niet hebben geleid tot het door Washington nagestreefde resultaat, is dit niet het juiste moment om de Joodse staat de les te lezen.
