Het verzet van de jongere generatie tegen een ‘genocidale’ joodse staat is één van de leidende principes voor het Amerikaanse beleid geworden. Maar deze giftige overtuigingen hebben niets te maken met de werkelijke situatie ter plaatse.
Het in Washington gesloten akkoord biedt een diplomatiek stappenplan om een einde te maken aan het conflict. Maar de afwijzing door Hezbollah en het broze politieke evenwicht in Libanon dreigen de uitvoering ervan al voor de start te doen mislukken.
Israël en het Joodse volk liggen nog steeds onder vuur – maar ze zijn sterker, trotser en vastberadener dan ooit om vol te houden.
Tacheles, ik zeg openlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. In Israël wordt weer gediscussieerd over eenheid. Benjamin Netanyahu spreekt van een ‘brede nationale regering’. Oppositiepolitici hebben het over verantwoordelijkheid. Commentatoren leggen dagelijks uit waarom het land nu de rijen moet sluiten.
Wat bracht de progressieve krant ertoe om, na jaren van onoprechte ontkenning, haar vijandigheid jegens het zionisme kenbaar te maken?
De Amerikaanse vicepresident JD Vance en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio hanteren tegenstrijdige benaderingen ten aanzien van Iran en Libanon. Is dit een geniale grootschalige strategie of destructieve chaos?
Als men de situatie bekijkt tegen de achtergrond van de bredere rivaliteit tussen de VS en China, verliest de bewering dat Israël Amerika in een strikt beperkt regionaal conflict heeft meegesleept, een conflict dat de VS maar moeilijk kunnen ‘winnen’, aanzienlijk aan overtuigingskracht.
Teheran is tot de conclusie gekomen dat druk via de zeeweg Washington ertoe kan dwingen om concessies van Israël af te dwingen – eerst in Libanon en vervolgens in de hele regio.
Volgens deskundigen koos de terreurorganisatie het tijdstip van het bloedbad van 7 oktober ook om een normalisering van de betrekkingen tussen Saoedi-Arabië en Israël te verhinderen.
Itamar Eichner, correspondent van ‘Israel Today’, analyseert waarom de nieuwe raamovereenkomst tussen Israël en Libanon weliswaar een diplomatiek succes is, maar nog geen doorbraak op het gebied van veiligheidsbeleid.
