Het revisionisme rond 7 oktober en het bagatelliseren van de genocide wakkeren niet alleen op korte termijn het antisemitisme aan, maar beloven – met name in Groot-Brittannië – ook een veel langduriger en ernstiger ontwikkeling voor de joden.
Verrassend genoeg is de demonisering van Israël een belangrijke drijfveer van de westerse politiek geworden.
Als Israël, de Verenigde Staten en pragmatische Arabische partners nu niet ingrijpen, zou Turkije de toekomst van Syrië wel eens kunnen gaan bepalen.
Demografie – en niet raketten of terroristen – zou wel eens de grootste bedreiging voor de toekomst van de Joodse staat kunnen vormen.
Er bestaat sterke twijfel over de beweringen dat de voormalige Iraanse president deel zou hebben uitgemaakt van een Israëlische campagne om het Iraanse leiderschap te hervormen.
Netanyahu zet alles op één kaart, maar deze keer gelden er nieuwe politieke spelregels. Itamar Eichner, correspondent van Israël Today, over de nieuwe politieke situatie in de aanloop naar de Knessetverkiezingen.
De Ieren stellen hun verhaal voor op een vergelijkbare manier als de Palestijnen: nobele slachtoffers die door de machthebbers zijn bedrogen en vervolgd.
Nieuwsgebruikers zouden van hun media mogen verwachten dat zij geen ongefundeerde beweringen verspreiden.
Een vers uit het Oude Testament (Leviticus 19:14) lijkt opvallend actueel: ‘U mag een dove niet vervloeken en vóór een blinde mag u geen struikelblok neerleggen, maar u moet uw God vrezen. Ik ben de HEERE.’
Israël kan de dreiging in het noorden duidelijk omschrijven. Daarentegen is Damacus nog steeds te versnipperd, te instabiel en te onzeker voor een echt akkoord.
