Tageles, ik zeg eerlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. Er is bijna geen enkel onderwerp dat de identiteitscrisis van Israël zo genadeloos blootlegt als de Pride-parade in Tel Aviv of het LGBT-festival aan de Dode Zee.
Van Israël mag niet worden verwacht dat het de militaire aanwezigheid van Hezbollah tolereert, alleen maar om diplomaten tevreden te stellen.
Achter de beloften van terughoudendheid van Iran gaat een strategie van voortdurend conflict schuil – zowel Hezbollah als diplomatie dienen als oorlogsmiddelen.
Wat zich afgelopen weken in Jeruzalem afspeelde, is meer dan zomaar weer een omstreden stemming in de Knesset. Het is een politieke, juridische en morele breuk die tot ver buiten Israël zijn weerslag heeft.
Stel je eens voor hoe veel ernstiger de aanvallen op Israëlische burgers zouden zijn geweest als Hamas in staat was geweest om geleide systemen en technisch geavanceerdere raketten te importeren.
Beaufort is niet alleen een oude stenen ruïne. Het is een heuvel boven de Litani, Galilea en het zuidelijke oorlogsapparaat van Hezbollah.
In deze aflevering praten Aviel Schneider en Dov Eilon over het LGBT-festival aan de Dode Zee, de Pride-parade in Tel Aviv en de vraag hoe christenen, joden en Israëli’s omgaan met dit controversiële onderwerp.
Leugens, laster en desinformatie zijn tegenwoordig schering en inslag in de berichtgeving over Israël.
Het regime ten onrechte beschouwen als een stabiele status-quo-speler – in plaats van als een regime dat in het nauw is gedreven – zou wel eens een van de meest ingrijpende strategische fouten van de komende jaren kunnen worden.
De militaire zelfverdediging waartoe Israël zich door de terreuraanslag van 7 oktober 2023 gedwongen zag, heeft zich weliswaar over verschillende fronten verspreid – Gaza, Libanon, Syrië, Jemen, Iran –, maar in wezen leiden alle wegen naar Teheran.
