‘Disengagement 7/10’: Ben-Gvir wil de Palestijnen helpen Gaza te verlaten

De Israëlische minister van Politie Itamar Ben-Gvir wil de Palestijnen helpen de Gazastrook te verlaten. Als we alle klachten mogen geloven, vinden ze het daar toch al niet naar hun zin, en Ben-Gvir beweert dat dit de enige manier is om er echt voor te zorgen dat de gebeurtenissen van 7 oktober 2023 en de gevolgen daarvan zich nooit meer herhalen.

Zijn partij, Otzma Yehudit (Joodse Kracht), heeft dit idee nu onderbouwd met cijfers en bureaucratische randvoorwaarden. Het voorstel „Disengagement 7/10“ voorziet in het mogelijk maken van het vrijwillig vertrek van ongeveer 250.000 inwoners van de Gazastrook in het eerste jaar, van meer dan 1 miljoen binnen drie jaar en van ongeveer 1,86 miljoen over een periode van zeven jaar.

Dit is een opmerkelijke afwijking van de gebruikelijke retoriek rond conflictbeheersing en humanitaire hulp die de Gazastrook doorgaans omringt. Het sluit eerder aan bij de eerdere voorstellen van de Amerikaanse president Donald Trump voor gesubsidieerde emigratie en de wederopbouw van een heel andere Gazastrook. Ben-Gvir en anderen zagen in deze uitspraken een langverwachte erkenning dat de oude recepten hadden gefaald. Dat het voortdurend voorzien van de Gazastrook van geld, hulpgoederen en een zekere mate van diplomatieke immuniteit alleen maar had gediend om de voorwaarden voor 7 oktober te scheppen en elke kans op echte vrede teniet te doen.

Net als Trump is ook Ben-Gvir zeer recht voor zijn raap en dringt hij erop aan dat de wereld moet ophouden te doen alsof de toekomst van de Gazastrook beperkt moet blijven tot de Gazastrook zelf. Hij stelt een ministerie voor dat zich toelegt op vrijwillige emigratie en beschikt over een eigen begroting, een internationaal onderhandelingsteam en operationeel personeel. Dit kader zou mogelijkheden bieden op het gebied van werkgelegenheid, onderwijs, medische zorg, gezinshereniging en pleegzorg door gemeenten, waarbij de gastlanden op basis van overeenkomsten zouden meewerken.

‘In plaats van tunnels te graven’, zei Ben-Gvir, ‘is het tijd om de koffers te pakken.’

Deze uitspraak zal in het buitenland worden voorgesteld als bewijs van Israëlische wreedheid. Toch is er niets immoreels aan om mensen die gevangen zitten onder het bewind van Hamas toe te staan elders een nieuw leven op te bouwen – mits de beslissing daadwerkelijk vrijwillig is en de bestemmingslanden ermee instemmen hen op te nemen. De morele obsceniteit schuilt in de internationale volharding om te eisen dat de inwoners van Gaza voor altijd in een door Hamas gecreëerde gevangenis moeten blijven, omdat hun vertrek een nuttig politiek verhaal zou verstoren.

Het plan erkent bovendien een fundamentele waarheid die in Jeruzalem maar al te vaak wordt genegeerd: een militaire overwinning alleen is niet bepalend voor de toekomst van de Gazastrook. Israël kan terroristische bataljons vernietigen, tunnelnetwerken opheffen en de veiligheidscontrole handhaven. Maar als de Gazastrook dichtbevolkt blijft, economisch hopeloos is en – openlijk of verborgen – geregeerd wordt door mannen die zich hebben toegewijd aan de vernietiging van Israël, is de volgende oorlog onvermijdelijk.

Er zijn enorme hindernissen. Landen moeten bereid zijn om bijna twee miljoen Palestijnse Arabieren op te vangen. De Verenigde Staten zouden diplomatieke steun moeten verlenen. Hamas, dat alle reden heeft om de inwoners van de Gazastrook onder zijn controle te houden, zou proberen het vertrek te belemmeren. De door Ben-Gvir voorgestelde financiering – in eerste instantie 10 miljard sjekel, waarbij door internationale deelname potentieel veel meer beschikbaar zou kunnen worden gesteld – zou grondig moeten worden onderzocht.

Maar ook de alternatieven verdienen een nauwkeurige afweging. De wederopbouw van de Gazastrook onder dezelfde omstandigheden die tot 7 oktober hebben geleid, is nauwelijks meer dan een uitnodiging om een ramp te herhalen.

Vrijwillige emigratie zal niet elk probleem oplossen. Het zou echter individuele inwoners van de Gazastrook een toekomst buiten Hamas kunnen bieden en Israël tegelijkertijd de kans geven om ervoor te zorgen dat zijn volgende terugtrekking geen nieuwe strategische zelfmoord wordt.