Waarom gelooft men de Iraanse staatsmedia als ze na een vermeende luchtaanval op een meisjesschool in Minab elke minuut stijgende slachtofferaantallen verspreiden, van 60 tot 100 en zelfs 180 doden?
Tacheles, open en eerlijk zeg ik wat ik denk. Als de wapens zwijgen of hun gedonder een ondraaglijke constante wordt, blijft er vaak maar één laatste redmiddel over: het gebed.
Het besluit van het parlement in Amman is in strijd met de geest van het vredesverdrag – en laat zien hoe broos de ‘koude vrede’ in het Midden-Oosten nog steeds is.
Het wachten op een mogelijke aanval op Iran – en hoe wij Israëli’s met deze onzekerheid leven.
“De mens leeft niet van brood alleen, maar van elk woord dat uit de mond van God komt” (Deuteronomium 8:3)
Tussen een existentiële verdedigingsoorlog en interne radicalisering staat de joodse staat voor de vraag hoe hij zowel veiligheid als Bijbelse morele verantwoordelijkheid kan behouden.
Tacheles, open en eerlijk zeg ik mijn mening. We moeten begrijpen: als het mullah-regime het over Israël heeft, bedoelt het niet een land met grenzen en burgers. Het regime in Teheran bedoelt een spook uit de diepten van de geschiedenis.
Er zijn nog geen studies gestart, laat staan afgerond. Gezien de totale verwoesting in de Gazastrook kan het wel 10 of zelfs 20 jaar duren voordat er statistieken kunnen worden opgesteld.
Wanneer een VN-vertegenwoordiger de spreekbuis van Hamas wordt, worden zowel het internationaal recht alsook de moraal op hun kop gezet.
De westerse samenleving verkeert in een diepe sociale crisis.
