De vijf grootste leugens waarin Palestijnse sympathisanten ten onrechte geloven

De absurde beschuldiging dat het Israëlische leger honden zou hebben ingezet om Palestijnse gevangenen te verkrachten – op 11 mei gepubliceerd door New York Times-columnist Nicholas Kristof – illustreert eens te meer de campagne van de mainstreammedia om de Joodse staat te belasteren en te vernietigen. Dergelijke leugens, insinuaties en desinformatie duiken tegenwoordig dagelijks op in de berichtgeving over Israël.

Geen wonder dat deze trend de laatste tijd is omgeslagen, hoewel een grote meerderheid van de Amerikanen decennialang Israël heeft gesteund. Volgens een Gallup-peiling van februari 2026 sympathiseert 41% van de Amerikanen eerder met de Palestijnen, tegenover 36% die eerder met Israël sympathiseert.

Net als de Amerikaanse mainstreammedia zijn ook de aanhangers van de Palestijnen overwegend ‘progressief’ – linkse Democraten en onafhankelijken, evenals jongeren in de leeftijd van 20 tot 35 jaar. Uit de Gallup-enquête blijkt inderdaad dat 65 % van de Democraten, 41 % van de onafhankelijken en 53 % van de Amerikanen in de leeftijd van 18 tot 34 jaar eerder aan de kant van de Palestijnen staat dan aan de kant van Israël.

Concreet zijn volgens de peilingen de vijf belangrijkste redenen waarom de meeste Amerikanen de Palestijnen boven Israël steunen de volgende:

Humanitair medeleven met de slachtoffers van het conflict in Gaza;
De perceptie van de Israëlische bezetting en een machtsongelijkheid;
De overeenstemming van de zaak met progressieve waarden;
Verzet tegen het buitenlands beleid en de hulp van de VS; en
Steun voor een tweestatenoplossing.

Hoe goedbedoeld de voorstanders van de Palestijnen ook mogen zijn – en hoe nobel hun redenen op het eerste gezicht ook mogen klinken –, de waarheid is dat deze rechtvaardigingen bedrog zijn: verkeerde informatie, fantasieën en regelrechte laster. Kortom: progressieven die de Palestijnen steunen, zijn in het beste geval slachtoffers van massale mediapropaganda of in het slechtste geval zelf de aanstichters van anti-Israëlische laster, zoals de New York Times.

Mythe 1: De humanitaire crisis en het lijden van de burgerbevolking in Gaza. De media willen de Amerikanen doen geloven dat Israël meer dan 70.000 onschuldigen (vooral vrouwen en kinderen) in Gaza heeft gedood en tienduizenden anderen heeft uitgehongerd – wat een wrede, onevenredige en onnodige reactie zou zijn op de aanval van Hamas op Israël op 7 oktober 2023.

Schandelijk genoeg vermelden dergelijke mediaberichten zelden dat de oorlog van Israël met Hamas in Gaza alleen is ontstaan omdat de Palestijnen deze zijn begonnen – net zoals zij elke oorlog met Israël zijn begonnen – als onderdeel van hun 78 jaar durende campagne om de Joodse staat te vernietigen.

De media verzuimen ook te vermelden dat het dodental in Gaza ongeveer 35.000 Hamas-strijders omvat en dat dit volgens deskundigen de laagste verhouding tussen burgers en strijders – ongeveer 1:1 – in de militaire geschiedenis vertegenwoordigt. Ten slotte verspreiden de media weliswaar onbewezen berichten over ‘dreigende hongersnood’ in de Gazastrook, maar negeren ze daarbij het feit dat de hongersnood nooit een omvang heeft bereikt die als hongersnood kan worden aangemerkt – vooral omdat Israël ongeveer twee miljoen ton humanitaire hulp heeft geleverd aan de burgerbevolking in de Gazastrook. Ze vergeten ook te vermelden dat enorme hoeveelheden hulpgoederen door Hamas zijn gestolen en met winst op de zwarte markt aan de eigen bevolking zijn verkocht tegen exorbitante prijzen.

Mythe 2: De Palestijnen leven onder Israëlische bezetting. De media brengen de Amerikanen vrijwel nooit historische feiten over het land Israël, en al helemaal niet dat de Romeinen het in 135 n.Chr. omdoopten tot “Palestina” – honderden jaren voordat er Arabieren arriveerden. Ze vermelden ook niet dat vóór de inval van Hamas in Israël op 7 oktober 2023 sinds 2005 geen enkele Israëliër – noch burger, noch soldaat – een voet in Gaza had gezet. Gedurende 18 jaar waren de inwoners van Gaza zelfbestuurd. Hoewel er Israëli’s in Judea en Samaria (ook bekend als de Westelijke Jordaanoever) samen met Palestijnen wonen, behoort geen van deze gebieden toe aan de Palestijnen; het gaat om juridisch omstreden grondgebied. In feite heeft er nooit een land met de naam ‘Palestina’ bestaan, noch hebben de Palestijnen ooit ergens soevereiniteit uitgeoefend. Israël bestuurt een deel van dit gebied volgens de Oslo-akkoorden, die door de Palestijnse Autoriteit zijn ondertekend, maar in de meeste delen van dit gebied regeren de Palestijnen zichzelf in alle dagelijkse civiele en veiligheidszaken. Kortom: het is een leugen dat de Palestijnen onder Israëlische ‘bezetting’ leven.

Mythe 3: Het buitenlands beleid en de militaire hulp van de VS zijn bevooroordeeld ten gunste van de Palestijnen. De Amerikaanse media vermelden vrijwel nooit dat de Verenigde Staten bij talrijke gelegenheden met de Palestijnen en Israël hebben onderhandeld om een Palestijnse staat op te richten. In de jaren 2000, 2001 en 2008 deden de Verenigde Staten de Palestijnen genereuze voorstellen die hen een onafhankelijk gebied in bijna heel Judea en Samaria en een hoofdstad in Jeruzalem garandeerden. Meer recentelijk boden de presidenten Barack Obama en Donald Trump de Palestijnen hulp aan bij de oprichting van een staat, maar de Palestijnen wezen alle voorstellen af. In plaats daarvan voerden ze hun terreuracties en raketaanvallen op Israël op en kregen ze later steun van de Iraanse terreurorganisatie Hezbollah uit Libanon. De Amerikaanse militaire hulp aan Israël is ingegeven door de decennialange inspanningen van jihadisten om het Amerikaanse leger aan te vallen en Israël te vernietigen. Deze hulp aan Israël wordt uitsluitend gebruikt voor defensieve maatregelen.

Mythe 4: De Palestijnse zaak sluit aan bij progressieve, op identiteit gebaseerde waarden. Ultra-linksen verdelen de wereld in “onderdrukten” en “onderdrukkers”. Progressieven beschouwen niet alleen mensen met een andere huidskleur (zoals Palestijnen) als onderdrukt, maar ook LGBTQ+-personen en vrouwen in het algemeen. De mainstream media wijzen nooit op de ironie – dat Palestijnen tot de minst progressieve mensen ter wereld behoren, aangezien ze alle niet-moslims (ongeacht hun huidskleur) en alle LGBTQ-mensen afwijzen. De Palestijnse cultuur ontzegt vrouwen bovendien resoluut persoonlijke en burgerlijke vrijheden en behandelt hen als eigendom van mannen. Studies hebben Palestijnen bovendien aangemerkt als het meest antisemitische volk ter wereld.

Mythe 5: Het doel van de Palestijnen is het stichten van een onafhankelijke staat naast Israël. De gevestigde media onthullen nooit de ware politieke doelstellingen van de Palestijnse Arabieren, aangezien deze in tegenspraak zijn met het progressieve verhaal. Vraag uzelf eens af: heeft u ooit gehoord van een Palestijnse leider die zich uitspreekt voor twee staten voor twee volkeren en een “tweestatenoplossing” eist? Dat heeft u niet, want de Palestijnen – of het nu de radicale Hamas is of de “gematigde” PA – hebben maar één doel: de staat Israël vernietigen. In de uitspraken en publicaties van Palestijnse leiders, zowel seculiere als religieuze, wordt Israël beschouwd als een bezetter van moslimgrondgebied. Uit peilingen blijkt inderdaad dat de meerderheid van de Palestijnen de tweestatenoplossing afwijst. Progressieven die volhouden dat Israël een tweestatenoplossing verhindert, verspreiden een leugen.

De Amerikaanse steun voor de Palestijnen is een schijnvertoning – een product van zowel de traditionele als de sociale media. Ze praten het verhaal van de vijanden van Israël na – de leugen die de Palestijnen afschildert als een onschuldig volk dat vecht om zijn voorouderlijk land te bevrijden van kolonialistische joden. Hoewel dit fictieve verhaal veel onwetende progressieven aanspreekt, ontbreekt het aan elke feitelijke basis.

Oorspronkelijk gepubliceerd door Facts and Logic About the Middle East (FLAME).