Sancties tegen Israël markeren keerpunt in internationale politieke antisemitisme
Europese politici maken hun vijandigheid jegens Israël opnieuw tot een bron van politieke steun – en de joden betalen daarvoor de prijs.
Europese politici maken hun vijandigheid jegens Israël opnieuw tot een bron van politieke steun – en de joden betalen daarvoor de prijs.
De Britse minister van Buitenlandse Zaken, die zich “als jood“ voordoet, is een schande voor zijn volk.
Terwijl een lasterlijke Israëlische film in Venetië werd bekroond met een juryprijs en staande ovaties, confronteert de populaire televisieserie de kijkers met de waarheid over 7 oktober.
Aangezien het antisemitisme zowel aan de rechter- als aan de linkerkant van het politieke spectrum toeneemt, loopt Duitsland het risico de lessen en de verantwoordelijkheid die de geschiedenis het heeft opgelegd, los te laten.
De Turkse president vergeleek Israël met de ergste massamoordenaars uit de geschiedenis, terwijl Jeruzalem Ankara beschuldigde van het aanzetten tot en het steunen van Hamas.
Critici zeggen dat antisemitische vijandigheid, pro-Hamas-retoriek en buitenlandse financiering het intellectuele verval van de universiteit aan het licht brengen.
Het heeft geen zin om tegen antisemitische leugens in te gaan. Antisemitisme moet worden bestreden als wat het is geworden: een politiek wapen tegen joden en de joodse staat.
Men moet de krant niet beschouwen als serieus mediabedrijf of simpelweg als ‘extreemlinks’. Integendeel, de redactie gooit juist olie op het vuur.
Zodra de argumenten opraken, nemen vooroordelen al snel de plaats ervan in.