We klampen ons vast aan verhalen omdat ze ons troosten. Het is een geruststellende gedachte dat de terrorist, die vrijdagavond zeven Joden vermoordde toen ze een synagoge in Jeruzalem verlieten, een slag toebracht aan “de beschaafde wereld”, zoals president Joe Biden beweerde.
Maar dat deed hij niet, mijnheer de president. Alqam Khayri , 21 jaar oud, een inwoner van Oost-Jeruzalem, richtte zich specifiek op Joden.
Zijn Palestijnse broers, die zijn moorddadige daad vierden door op straat te dansen en snoep uit te delen, dachten niet aan de beschaafde wereld. Ze verheugden zich over de dood van Joden.
De Palestijnse Autoriteit verheerlijkt terroristen die Joden vermoorden, zoals onlangs met Karim Younes. Ze leert haar kinderen om Joden te haten. De Palestijnse Autoriteit denkt op die momenten niet aan de operahuizen van Wenen of aan de kunstgalerijen van Parijs. Ze denken aan de gevreesde Joden die de moed hadden om na 1900 jaar naar hun Bijbelse vaderland terug te keren.
Als Hamas vanuit Gaza raketten afvuurt om Israëlische burgers te vermoorden, denken ze niet: “Jongen, wat zijn die Joden beschaafd, we kunnen ze maar beter uit de weg ruimen.” Nee, ze denken aan het handvest van Hamas dat hen verplicht de enige Joodse staat ter wereld te vernietigen.
Dit is niet een geruststellend verhaal.
Het is veel “beschaafder” om onze conflicten te zuiveren en universeel te maken; dit helpt ons om ze in de hand te houden en te controleren. Als we de Palestijnse terreur tegen Joden kunnen beschouwen als een aanval op de ‘beschaafde wereld’, vermindert dat onze frustratie en angst. In plaats van te worstelen met een lelijk en persoonlijk conflict, kunnen we samenkomen rond een geavanceerd ideaal.
Het probleem is dat haat tegen Joden in een groot deel van de Palestijnse samenleving precies dat is: lelijk en persoonlijk. Er is niets beschaafds of universeels aan om Palestijnse kinderen Palestijnse kinderen te leren dat “de Joden hier niet thuishoren”. Dit is haat die streeft naar vernietiging. Geen enkele herinterpretatie, hoe vaardig ook, kan dat veranderen.
Drie decennia geleden maakte Israël de fout deze haat te verdoezelen en over het hoofd te zien door te doen alsof een politiek akkoord op basis van geografische grenzen het conflict zou kunnen beëindigen. Ik was een van die dromers en een deel van mij droomt nog steeds van die dag.
Maar lelijke, diepe, persoonlijke haat sterft niet zomaar. Het verhaal, dat voor westerlingen altijd erg moeilijk te begrijpen is geweest, is dat het Israëlisch-Palestijns conflict geen politiek, maar een existentieel conflict is. Dit verhaal is vreselijk ongemakkelijk om de eenvoudige reden dat het zich niet leent voor oplossingen – het favoriete medicijn van de beschaafde diplomatie.
Sinds de geboorte van Israël – 75 jaar geleden- en het opbouwen van een levendige natie met het sterkste leger in de regio, is Israël het slachtoffer van zijn succes en een bron van voortdurende vernedering geweest voor zijn Arabische buren, die dat succes nooit hebben kunnen evenaren. Dit geldt in het bijzonder voor de Palestijnen, vervloekt met corrupte leiders die elk Israëlisch vredesaanbod afwijzen terwijl ze hun eigen bankrekeningen vetmesten en de schuld van de ellende van hun volk afwentelen op de “zionistische indringers” .
Maar in tegenstelling tot de Palestijnen, die ‘nee’ bleven zeggen en een identiteit opbouwden als slachtoffers, namen de zionisten wat de Verenigde Naties hun in 1947 gaven en bouwden een machtige staat. Het contrast met de Palestijnen is ronduit beschamend. Hier zijn de Joden, die eeuwenlang als tweederangs “dhimmi” in Arabische en moslimlanden hebben moeten leven, door de Joodse staat aan de macht gekomen. Geen enkele mate van politieke verzoening kan de Palestijnse leiders redden van deze vernedering, zelfs niet van dit epische falen om hun eigen volk te dienen.
Deze beschamende mislukking geeft de Palestijnse leiders in ieder geval een nog grotere stimulans om hun status als ’s werelds meest verwende slachtoffers, onderdrukt door “kleine satan” Israël, te behouden. Je neemt je status waar je die kunt krijgen.
Dit zou ook kunnen verklaren waarom de moord op Joden die uit een synagoge komen, hoe afschuwelijk die ook is, zo acceptabel is in het perverse Palestijnse algoritme van Jodenhaat. De terroristische daad zelf dient om de wanhoop van de slachtofferrol te versterken en te dramatiseren.
Tenzij een radicaal nieuwe en moedige leiding de Palestijnse samenleving infiltreert en de mensen leert dat Jodenhaat tegen hun belangen indruist, moeten we de feiten ter plekke aanpakken.
Deze feiten zijn als volgt: terroristen zullen blijven proberen Joden te vermoorden, en Joden zullen blijven proberen hen tegen te houden. Dit is misschien niet erg geruststellend voor de beschaafde wereld, meneer de president, maar voor de Joden van Israël is het de enige wereld die ze kennen.
Israël versterkt banden met Kazachstan ondanks groeiende isolatie
Keerpunt? 22 landen ondertekenen verbintenis voor beveiliging Straat van Hormuz
De strijd om Judea en Samaria: alleen soevereiniteit met goedkeuring van Washington?
