Mitchell Bard

Moet Israël zich laten leiden door morele, strategische en politieke overwegingen wanneer het wordt geconfronteerd met een vijand die doelbewust en op de meest brute wijze burgers aanvalt?

In plaats van onszelf beschuldigen, kunnen we beter genieten van de glorie van onze successen.

Je kunt kinderen niet opvoeden in het teken van het conflict en dan verwachten dat ze zich als volwassenen zullen inzetten voor vrede.

Demografie – en niet raketten of terroristen – zou wel eens de grootste bedreiging voor de toekomst van de Joodse staat kunnen vormen.

Het is een bekend dilemma: Zuid-Libanon opnieuw bezetten, wat Hezbollah mogelijk ten noorden van de Litani-rivier zou kunnen terugdringen. Maar dat neemt de langeafstandscapaciteiten van de terreurorganisatie niet weg, noch voorkomt het dat zij zich weer kan herstellen.

Hamas, Hezbollah, Syrië, Iran: terwijl de regio afstevent op een oorlog en kansen worden gemist, begint chaos te heersen.

Het veinzen van interesse in vrede met Jeruzalem is al lang een tactiek om concessies af te dwingen van Washington en de aandacht af te leiden van het extremisme van Riyad.

De door Iran gesteunde terreurorganisatie in Jemen heeft bewezen dat ze een lange adem heeft ten opzichte van Israël en schepen op zee.

Ook al beweren critici iets anders: Jeruzalem heeft zich terughoudend opgesteld zoals geen enkel ander leger dat zou hebben gedaan. Het heeft zich tot zelfverloochening ingespannen om burgers te beschermen – tegen enorme strategische en politieke kosten.

De inzet is vandaag hoger, maar dat geldt ook voor de gevolgen van niets doen.