Het blufpoker rond Iran’s nucleaire dreiging moet nu echt stoppen

Twee verontrustende berichten. Ten eerste zijn er berichten dat de Verenigde Staten nu bereid zijn Iran toe te staan op eigen bodem kleine hoeveelheden uranium te verrijken. De Amerikaanse president Donald Trump is niet in staat een duidelijke grens te trekken en zich daaraan te houden. Op 7 maart gaf hij Iran twee maanden de tijd om tot een nucleair akkoord te komen. Ondertussen heeft Iran duidelijk gemaakt dat soevereine verrijking zijn onderpand is.

Het tweede bericht, dat geen verrassing mag zijn, is dat Iran doorgaat met zijn kernwapenprogramma. Terwijl Amerikaanse inlichtingendiensten beoordelingen blijven publiceren waarin de dreiging wordt gebagatelliseerd, meldt de Oostenrijkse inlichtingendienst: “Om zijn regionale politieke machtsambities te doen gelden en af te dwingen, streeft de Islamitische Republiek Iran naar een uitgebreide herbewapening, met kernwapens om het regime immuun te maken voor aanvallen en om zijn dominantie in het Midden-Oosten en daarbuiten uit te breiden en te consolideren.”

De inlichtingendienst voegde hieraan toe: “Het Iraanse programma voor de ontwikkeling van kernwapens is ver gevorderd en Iran beschikt over een groeiend arsenaal aan ballistische raketten die kernkoppen over lange afstanden kunnen vervoeren.”

Ondanks zijn beperkte kennis van het Iraanse gedrag bevestigde het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) dat de voorraad van Iran aan tot 60% verrijkt uranium in drie maanden tijd met bijna 50% is gestegen – meer dan genoeg voor tien kernbommen indien verder verrijkt.

En toch blijft Trump steeds minder geloofwaardige dreigementen uiten met militaire actie. Sommigen beweren dat hij wijselijk de diplomatie nog een laatste kans geeft. Anderen begrijpen waarom hij de bijnaam TACO heeft gekregen: Trump Always Chickens Out (Trump durft nooit iets).

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu heeft met zijn gebruikelijke woede gereageerd en de wereld opgeroepen om “nu actie te ondernemen”. Het probleem is dat Netanyahu al meer dan tien jaar lang schreeuwt als Chicken Little. En hoewel hij gelijk heeft om alarm te slaan, is hij niet bereid om actie te ondernemen, waardoor hij de bijnaam NACO verdient: Netanyahu Always Chickens Out.

Opeenvolgende Amerikaanse presidenten – van Barack Obama tot Joe Biden en Trump – hebben Israël inderdaad gewaarschuwd om Iran niet aan te vallen. Maar de weerstand van de VS weerhield voormalige Israëlische premiers Menachem Begin er niet van om in 1981 de Osirak-reactor in Irak te vernietigen, of Ehud Olmert om in 2007 de Al-Kibar-faciliteit in Syrië met de grond gelijk te maken. De inzet is vandaag hoger, maar dat geldt ook voor de gevolgen van niets doen. Netanyahu’s aarzelingen reiken verder dan Iran – vergeet niet dat hij er de voorkeur aan gaf om “het gras te maaien” in plaats van serieuze operaties tegen Hamas te lanceren tot na 7 oktober. Het was onder zijn bewind dat Iran Hamas bewapende en dat Qatar hen koffers met contant geld leverde. Hij stond Hamas toe een ondergronds “metrosysteem” aan te leggen en wees herhaaldelijke voorstellen om het leiderschap ervan uit te schakelen af.

(JNS)