Tacheles, openhartig en zonder omwegen geef ik mijn mening. Sommige crises worden niet in de eerste plaats op het slagveld beslecht, maar in het afwachten, onder druk en in de strijd om tijd. Dat is precies wat we momenteel zien tussen de VS, Iran en Israël.
De heersende macht heeft alle wegen naar hervorming, een vreedzame overgang en de rechtsstaat afgesloten. Het maatschappelijk middenveld is zo beschadigd dat herstel mogelijk nog decennia op zich laat wachten.
Een staat die de steun van de bevolking geniet, legt zijn steden niet vol met controleposten, voert geen executies uit en schakelt het internet niet uit.
Tacheles, ik zeg openhartig en zonder omwegen wat ik ervan vind. Wanneer vertegenwoordigers van het Iraanse regime de paus in het openbaar eren, roept dat een ongemakkelijke vraag op.
Een militaire actie vlak voor nieuwe gesprekken laat zien hoe broos het huidige staakt-het-vuren is – en waarom de regio nog steeds op de rand van een nieuwe escalatie staat.
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu en de Argentijnse president Javier Milei ondertekenen in Jeruzalem de „Isaac-overeenkomsten“ om de betrekkingen tussen de Joodse staat en Latijns-Amerika te verdiepen, en kondigen rechtstreekse vluchten naar Buenos Aires aan.
De president kondigt aan dat onderhandelaars Iraanse vertegenwoordigers zullen ontmoeten – ondanks gemelde confrontaties in de Straat van Hormuz – en waarschuwt tegelijkertijd voor ernstige gevolgen mocht de diplomatie mislukken.
Het handelt niet uitsluitend op basis van een traditionele kosten-batenanalyse. Begrippen als doorzettingsvermogen, verzet, martelaarschap en islamitische legitimiteit spelen een centrale rol bij de besluitvorming.
Zonder een oplossing voor de nucleaire ambities van Teheran en zijn maritieme dreigingen dreigt de diplomatie een illusie te worden.
Wanneer een groeiend deel van het publiek alle verhalen als even geloofwaardig gaat beschouwen, verdwijnt het onderscheid tussen geverifieerde berichtgeving en strategische boodschappen.
