Tussen Tel Aviv en Jeruzalem, genesteld in de glooiende heuvels van de Schfela-regio, ligt een plek die zich al meer dan een eeuw bewust onttrekt aan het rumoer van de geschiedenis, maar die toch steeds heeft meegemaakt: het trappistenklooster van Latrun. Dit jaar herdenkt de gemeenschap het begin van de bouw van hun huidige klooster, zo’n honderd jaar geleden.
Er is momenteel bijna geen ontwikkeling die ons bij Israel Today meer bezighoudt dan deze: waarom keren juist die christenen zich steeds meer van Israël af of nemen ze innerlijk afstand, zij die decennialang bijzonder dicht bij de joodse staat stonden?
Het gevaar van gedwongen huwelijk en gedwongen bekering voor christelijke meisjes.
Ik zeg eerlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. Er zijn beelden die een land meer schade toebrengen dan militaire nederlagen. Niet omdat ze strategisch van doorslaggevend belang zouden zijn, maar omdat ze moreel verpletterend zijn.
Er zijn momenten in de geschiedenis waarop het lijkt alsof de wereld tegen haar grenzen is aangelopen. De samenleving wordt door elkaar geschud. De oude structuren werken niet meer.
De nieuw gecreëerde functie moet in deze tijd van wereldwijde onrust de banden van Israël met de christelijke wereld versterken.
Bethlehem loopt leeg, terwijl de ondergrondse kerken in Iran groeien. Het zijn twee parallelle reacties op overheden die een identiteit opleggen in plaats van vrijheden te beschermen.
In „Anticipating the Afterlife“ benadrukt Paul Luckraft het belang van de lichamelijke opstanding.
De berichtgeving over de controverse rond kardinaal Pizzaballa gaat voorbij aan de vrijheid van godsdienst in het Heilige Land.
Welke reden zou Israël kunnen hebben om paasvieringen te verhinderen? Het voor de hand liggende antwoord – Iraanse raketten – werd door Israëls’ critici genegeerd.
