Het had een wandeltocht moeten worden die de leerlingen zich nog lang zouden herinneren. Maar vlakbij de Libanese grens veranderde een explosie het uitstapje in een ramp: een 15-jarige leerling kwam om het leven, 24 andere jongeren raakten gewond. Wat daarna gebeurde, getuigt echter ook van moed, vriendschap en een verantwoordelijkheid die zelfs voor jongeren plotseling vanzelfsprekend werd.
Toen een uitstapje in een nachtmerrie veranderde
De leerlingen van de ORT-school in Ma’alot waren onderweg in het noorden van Israël toen maandag een niet-ontplofte munitie ontplofte. Volgens de huidige bevindingen ging het waarschijnlijk om een explosief uit een clusterbom die door de terreurorganisatie Hezbollah was afgevuurd.
Een van de jongeren had het verdachte voorwerp ontdekt. Blijkbaar was hij zich er niet van bewust welk gevaar ervan uitging. Toen vond de explosie plaats. Binnen enkele ogenblikken was niets meer zoals voorheen: leerlingen raakten gewond, hun vrienden hadden hulp nodig en de volwassenen moesten hun weg vinden in een situatie waarop niemand voorbereid kon zijn.
De 14-jarige Elazar Yair Wilensky overleefde de explosie niet. Zijn klasgenoten beschreven hem als een nieuwsgierige, slimme jongen die vooral geïnteresseerd was in militaire geschiedenis en techniek. Een uitstapje dat eigenlijk bedoeld was om samen te leren en ervaringen op te doen, eindigde voor hem fataal.
Maar terwijl de hulpdiensten nog onderweg waren, begonnen de jongeren elkaar te helpen.
Riemen, sokken en de moed om er voor elkaar te zijn
Sommige leerlingen probeerden het bloeden van hun gewonde vrienden te stelpen. Wat ze aan medische uitrusting misten, vulden ze aan met wat ze op dat moment bij de hand hadden: riemen, sokken en andere kledingstukken. Ze wachtten niet gewoon hulpeloos op professionele hulp. Ze deden wat ze konden om hun vrienden te beschermen.
De 15-jarige Yair Frankenthal, zelf gewond en vrijwilliger bij de Israëlische reddingsdienst Magen David Adom, zorgde voor zijn klasgenoten. Toen hij merkte dat een ernstig gewonde jongen geen hartslag leek te hebben, begon hij met reanimatie. Hij paste de kennis toe die hij tijdens zijn opleiding tot jeugdhulpverlener had opgedaan.
Een andere leerling belde zijn vader via een videogesprek. De vader legde hem uit hoe hij kon proberen het bloeden te stoppen en hielp tegelijkertijd mee om de hulpdiensten te alarmeren.
Toen leden van de plaatselijke civiele beschermingsgroep ter plaatse kwamen, troffen ze jongeren aan die hun gewonde vrienden vasthielden, verzorgden en elkaar bijstonden. Een van de hulpverleners vertelde later zichtbaar ontroerd hoe de jongens hadden geprobeerd elkaar te helpen totdat de ambulancebroeders arriveerden.
Te midden van deze vreselijke gebeurtenis kwam iets naar voren dat hoop geeft: de scholieren dachten niet in de eerste plaats aan zichzelf. Ze zagen hun gewonde vrienden en probeerden te helpen – met de kennis die ze hadden en met de weinige middelen die ze tot hun beschikking hadden.
De vragen over de verantwoordelijkheid voor het uitstapje en over de gevaren van achtergelaten munitie moeten nu worden opgehelderd. Want explosieve resten van vroegere gevechten kunnen nog lang na het einde van de gevechten mensenlevens bedreigen.
Elazar zal niet terugkeren. Zijn klasgenoten zullen zich echter waarschijnlijk voor altijd herinneren wat er die dag gebeurde – en hoe ze er voor elkaar waren in een situatie die hen boven het hoofd groeide.
14.000 voet in 29 seconden: toen kwamen vier helden in actie
‘Disengagement 7/10’: Ben-Gvir wil de Palestijnen helpen Gaza te verlaten
Drie jaar na 7 oktober: Hamas verzwakt – Israël waarschuwt voor mogelijke nieuwe aanval
