Israëls volgende nationale verkiezingen vinden over iets meer dan twee weken plaats. Het is dus geen verrassing dat het door de VS bereikte akkoord over de zeegrens tussen Israël en Libanon zwaar gepolitiseerd wordt.
Eén stem uit het midden zegt dat alle partijen moeten kalmeren, want er is niets om je over op te winden.
Interim-premier Yair Lapid en minister van Defensie Benny Gantz hebben echt een grote diplomatieke overwinning nodig in de aanloop naar de verkiezingen om Benjamin Netanyahu ervan te weerhouden het premierschap op te eisen. Daarom prijzen zij beiden de nog niet ondertekende Libanon-overeenkomst als een “historische” prestatie die de Israëlische veiligheid zal verbeteren.
Netanyahu valt de deal aan als een ongekende overgave van wanhopige politici.
Plaatsvervangend (en voormalig) premier Naftali Bennett stelde voor dat beide partijen zich rustig houden.
Bennett had aanvankelijk geaarzeld over de maritieme overeenkomst, maar stemde uiteindelijk voor toen die deze week aan het kabinet werd voorgelegd. Daarbij benadrukte hij dat het “noch een historische diplomatieke overwinning, noch een verschrikkelijke overgave” was.
In grote lijnen verplaatst de overeenkomst de huidige de facto zeegrens om gedeeltelijk tegemoet te komen aan nieuwe Libanese eisen. De huidige de facto lijn werd decennia geleden door Libanon voorgesteld in zijn overeenkomsten over de zeegrens met Cyprus. Israël aanvaardde die lijnen en plaatste boeien.
Pas in recentere jaren werden grote, lucratieve aardgasvelden ontdekt in de buurt van of langs die lijn en veranderde Libanon van mening.
De onderhandelingen over de Libanese eisen zijn al meer dan tien jaar aan de gang, waarbij Israël de facto voet bij stuk houdt.
De afgelopen maanden heeft Hezbollah gedreigd met een oorlog als Israël begint met het winnen van aardgas uit het gebied, waardoor de huidige regering erop aandringt dat er snel een overeenkomst wordt gesloten en Netanyahu wordt beschuldigd van “overgave”.
De door de VS bemiddelde overeenkomst verschuift de lijn in het voordeel van Libanon door het grootste deel van het grote Kana-gasveld in zijn territoriale wateren te plaatsen.
Tegelijkertijd wordt bepaald dat Libanon royalty’s betaalt aan Israël voor het deel van Kana dat zich in Israëlische wateren bevindt en dat Libanon en zijn strijdkrachten zich niet bemoeien met de gaswinning door Israël uit het nabijgelegen Karish-veld.
Aangezien Israël en Libanon officieel nog steeds in oorlog zijn, lijkt het erop dat Israël deze overeenkomst eigenlijk met de VS sluit, en dat Washington garant staat voor de Libanese beloften.
Dit heeft sommige Israëli’s begrijpelijkerwijs sceptisch gemaakt. De VS gaven immers soortgelijke garanties toen Israël zich onder druk van Washington in 2005 volledig terugtrok uit de Gazastrook. Die garanties bleven volledig uit.
Stil Iran, woedend Iran: een regime in angst, een samenleving aan de afgrond
De fantasiefabriek: Waarom mensen leugens over Israël verspreiden
Keerpunt? 22 landen ondertekenen verbintenis voor beveiliging Straat van Hormuz
