Jeruzalem van goud en siliconen?!

Nieuwe hoop op “wapenstilstand” tussen Oost- en West-Jeruzalem gebaseerd op hightech samenwerking.

Door David Shishkoff | | Onderwerpen: Jeruzalem
Toerisme is een zegen gebleken voor zowel Oost- als West-Jeruzalem. Foto: Miriam Alster / Flash90

Jeruzalem werd drieduizend jaar geleden de verenigde hoofdstad van heel Israël onder koning David, zoon van Jesse. Na de val van Jeruzalem door de Babyloniërs werd het eeuwenlang onder de voet gelopen door vele naties. In 1967 werd Jeruzalem herenigd onder Joodse soevereiniteit in de Zesdaagse Oorlog, vlak voor Sjavoeot.

De Zesdaagse Oorlog verenigde het oosten en westen van Jeruzalem onder Israëlische soevereiniteit en stond Joden toe opnieuw te bidden bij de Westelijke Muur van de Tempelberg.

Sindsdien heeft het verenigde Jeruzalem zijn ups en downs gekend op het gebied van eenheid, harmonie en samenwerking. Oost-Jeruzalem is overwegend Arabisch en West-Jeruzalem is overwegend Joods, met de Oude Stad in het midden en de Tempelberg zelf als het ultieme twistpunt.

Aan de ene kant beschouwen veel Arabieren in Oost-Jeruzalem zichzelf als Palestijnen. Maar toen er een muur werd gebouwd om terreur uit West-Jeruzalem te weren, hoopte de overgrote meerderheid van de Oost-Jeruzalemmers dat ze aan de Israëlische kant van de barrière zouden wonen.

In de loop der jaren hebben het Oost-Jeruzalemse onroerend goed en het Joodse gebed op de Tempelberg extreme Palestijnse elementen een excuus verschaft om gewapende conflicten te ontketenen, wat bijvoorbeeld heeft geleid tot de oorlog van mei 2021 met Gaza en rellen in Israël.

Gemaskerde Palestijnse jongeren slingeren stenen naar Israëlische grenspolitieagenten in Arabisch Oost-Jeruzalem. (Foto: Nati Shohat / Flash90)

Nu we op 29 mei de verjaardag van Jeruzalems eenwording vierden, wijden we een artikel aan de hoop van de regering om zich te binden rond de economische welvaart die goedbetaalde hightech banen kunnen brengen aan de gekneusde stad. Jeruzalem wordt gedomineerd door ultraorthodoxe Joodse en islamitische Arabische bevolkingsgroepen. Geen van beide heeft nog gebruik gemaakt van de startup-natie “goud-rush” die de rest van Centraal-Israël heeft overspoeld.

Het Hebreeuwse nieuwsportaal N12 interviewde de burgemeester van Jeruzalem, Moshe Leon, die zeer enthousiast is over het vooruitzicht:

“Ik twijfel er niet aan dat zodra er gebouwen zijn [gewijd aan hightech kantoren], de bedrijven ook zullen willen komen. De meeste bewoners willen vrede – ‘laat me leven en laat me een fatsoenlijke boterham verdienen.’ Ze zijn erg blij [met de mogelijkheid van meer beroepsmogelijkheden], je moet alleen zorgen voor gunstige omstandigheden. We zijn begonnen met het verbeteren van het onderwijs, waar een zeer ernstig probleem is. Het Palestijnse onderwijssysteem heeft gedomineerd, en had twee grote tekortkomingen. Een daarvan is het lage onderwijsniveau, en ten tweede leren de leerlingen opruiing tegen de Staat Israël. Wij werken er momenteel aan om dat allemaal te veranderen. En het mooie is de belangstelling van de kant van de [Arabische, Oost-Jeruzalemitische] ouders. Een afgestudeerde van het Israëlische onderwijssysteem kan studeren aan instellingen voor hoger onderwijs in heel Israël, en dat is een belangrijk voordeel.”

Jeruzalem Burgemeester Moshe Leon en voorganger Nir Barkat – het bereiken van rust en welvaart in deze gespannen verdeelde stad is geen gemakkelijke taak. (Foto: Aharon Krohn / Flash90)

De burgemeester voegde eraan toe:

“Ik heb een eerste oproep gedaan in de oostelijke helft van de stad, en we zijn er al in geslaagd om 1.000 geïnteresseerden te werven die een opleiding hebben, maar ze werken niet in het beroep omdat ze de kans niet hebben in het oosten van de stad.

Hightech bedrijven zijn op zoek naar arbeidskrachten. Het is moeilijk om arbeidskrachten binnen te halen omdat er geen communicatie is met de bevolking in het oosten van de stad, dus wij [de gemeente] zijn degenen die de arbeidskrachten vinden… Over nog eens vijf jaar zal dit een heel andere stad zijn. Jeruzalem zal uitblinken. Mijn doel is dat Jeruzalem een magneet wordt voor jonge mensen. Ik kijk altijd naar wat zij willen: in de eerste plaats willen zij huisvesting, in de tweede plaats werkgelegenheid en in de derde plaats goed onderwijs.”

Ultraorthodoxe Joodse Israëli’s zijn ook traag geweest om te profiteren van de economische mogelijkheden van de hightech. (Foto: Flash90)

Een nationale inspanning

In oktober jl. publiceerden analisten van de Bank of Israel hun onderzoek naar de Arabische betrokkenheid bij de Israëlische hightech sector op nationaal niveau. Zij meldden dat slechts 1,2% van de Arabische beroepsbevolking in de hightech werkte, tegenover 10,7% van de Joodse beroepsbevolking. (Een van de opmerkelijke uitzonderingen is de Arabisch-Israëlische Reda Masarwa – onlangs benoemd tot Intel Vicepresident van FAB construction engineering. Hij is afgestudeerd in werktuigbouwkunde en bedrijfskunde aan de universiteiten van Ben Gurion en Tel Aviv en is de eerste Israëlische Arabier die een van Intels Vicepresidenten is geworden). In het rapport staat:

“Uitbreiding van de werkgelegenheid voor Arabieren in de hightechindustrieën zal naar verwachting bijdragen aan de economische groei van de Arabische samenleving en de binnenlandse hightechsector in staat stellen het volledige potentieel van Israëls menselijk kapitaal te realiseren.”

Van de Israëlische Arabieren die wel in de hightechsector werken, woont 73% in Noord-Israël en slechts een tiende in de regio Jeruzalem.

Voor veel Jeruzalemieten hebben religie en etniciteit voorrang op andere overwegingen. (Foto: Sliman Khader / Flash90)

Israëlische Arabieren dichten de kloof op nationaal niveau als het gaat om het krijgen van een opleiding voor de hightech beroepsbevolking. Nu zijn 16% van de Israëlische studenten die een universitair diploma in de hightechsector behalen Arabieren, terwijl de Arabische Israëli’s 21% van de Israëlische bevolking uitmaken. Blijf opletten. Over een paar jaar zou deze trend van jonge Arabische Israëlische universiteitsstudenten resultaten moeten opleveren in banen in de industrie. Dit wordt bevestigd door het onderzoek van de Bank of Israel, waaruit bleek dat 60% van de Arabieren die erin geslaagd zijn toe te treden tot de hightech-sector jonger zijn dan 35 jaar, in tegenstelling tot hun Joodse tegenhangers, die gemiddeld ouder zijn.

Er zijn veel sectoren van de Israëlische economie waarin Arabische Israëli’s goed vertegenwoordigd zijn, maar dit is er nog niet een van. En als zij al in de hightechsector werken, dan is dat vaak in de verwerkende industrie en niet in de kernsectoren als technisch ontwerp en softwareontwikkeling. Dat zijn juist de sectoren waarin een enorm tekort aan arbeidskrachten bestaat. De inspanningen van het gemeentebestuur van Jeruzalem om nieuwe arbeidsmogelijkheden te scheppen, beloven dus een enorm win-win-resultaat.

Arabische arbeiders vormen de ruggengraat van de Israëlische bouwindustrie. (Foto: Flash90)

Stad van Goud

Het lied “Jerusalem of Gold” werd in 1967 geschreven door Naomi Shemer als haar bitterzoete viering van de stad, van haar pijnlijke verleden en haar herenigde toekomst. Het lied, door velen beschouwd als het meest populaire lied in de hele moderne geschiedenis van Israël, werd geschreven toen de stad nog verdeeld was en Joden niet konden aanbidden in de buurt van de Tempelberg. Ze verwoordde de gevoelens van verbannen Joden door de millennia heen met woorden uit Klaagliederen 1:1 “… de stad die alleen woont, en in haar hart een muur…”

Stad van Siliconen

Vandaag wil de natie van beide kanten van Jeruzalem een “stad van siliconen” maken, in de hoop dat meer welvaart zal leiden tot minder delinquentie en minder vijandigheid. Zoals ze in het Hebreeuws en Arabisch zeggen: “Hal’vai; Inshallah.” Als dat maar zou werken. Etnische en religieuze wortels van vijandschap gaan misschien iets dieper dan een hoger salaris.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox