De ‘gebroken ramen’-strategie voor het bestrijden van Israël-demonisering

Een cultuur vernietigt zichzelf als de mensen ervoor kiezen om haar niet te verdedigen. Slechte mensen komen weg met slechte dingen als iedereen ervoor kiest om de andere kant op te kijken.

Door Jewish News Syndicate (JNS) | | Onderwerpen: antisemitisme, Palestijnen
Foto: Pixabay

De “gebroken ramen”-theorie van het politieoptreden, die verantwoordelijk was voor een verbluffende daling van de criminaliteit in New York in de jaren ’90, was gebaseerd op een eenvoudige stelling. Slechte mensen worden aangemoedigd om zware misdaden te plegen als minder ernstige sociale overlast, zoals zwerfvuil, vandalisme of zwartrijden, wordt genegeerd.

Daarmee wordt het fatale signaal afgegeven dat gezagsdragers wanordelijkheden een vrijbrief geven. Om ernstige overtredingen een halt toe te roepen, moet er een consequente boodschap zijn dat er een nultolerantie zal zijn voor het overtreden van de regels die een samenleving beschaafd houden.

De “gebroken ramen”-theorie kan ook goed worden toegepast op de politiek. De classicus en commentator Victor Davis Hansen heeft een ijzingwekkende analyse van Amerika gepubliceerd, die suggereert dat het land onverbiddelijk ten onder gaat.

De Amerikaanse politiek, schrijft hij, lijkt op de gewelddadige laatste dagen van de Romeinse Republiek. De traditionele fundamenten van het Amerikaanse systeem – een stabiele economie, onafhankelijkheid op energiegebied, enorme voedseloverschotten, eerbiedwaardige universiteiten, een professionele rechterlijke macht, rechtshandhaving en een geloofwaardig strafrechtelijk systeem – zijn aan het verdwijnen.

Dat is allemaal waar. Maar zoals hij ook opmerkt, “al deze catastrofes zijn door onszelf veroorzaakt. Het zijn keuzes, geen noodlot.”

Dit is inderdaad de sleutel. Een cultuur vernietigt zichzelf als de mensen ervoor kiezen om het niet te verdedigen. Slechte mensen komen weg met slechte dingen als iedereen ervoor kiest om de andere kant op te kijken.

Hetzelfde sombere en gedemoraliseerde culturele traject vindt plaats in Groot-Brittannië, hoewel niet zo explosief als in Amerika.

Opeenvolgende Britse regeringen hebben ervoor gekozen niet de nodige actie te ondernemen om de grenzen van het land te controleren of de Balkanisering van de Britse samenleving door islamitische intimidatie te voorkomen. Zij hebben ervoor gekozen geen nultolerantie aan de dag te leggen ten aanzien van de diverse waanideeën en pesterijen van de identiteitspolitiek, waardoor zij het groene licht hebben gegeven voor steeds meer sociaal en cultureel destructief gedrag.

Op het gebied van het buitenlands beleid zijn wij getuige van de angstaanjagende gevolgen van het feit dat geen nultolerantie wordt betracht ten aanzien van inbreuken op de regels van de beschaving. De gretigheid van het Westen om te profiteren van de Russische maffiastaat en zijn nog meer suïcidale verzoening met Iran, hebben geleid tot de verschrikkelijke aanval van Rusland op Oekraïne en het genocidale Iraanse regime dat op het punt staat kernwapens te laten ontploffen.

Dat men er niet in geslaagd is de les te trekken uit de “gebroken vensters”-theorie blijkt vooral uit de tsunami van antisemitisme die Israël en de Joodse diaspora overspoelt.

Dit is het gevolg van het feit dat het Westen ervoor heeft gekozen geen nultolerantie aan de dag te leggen ten aanzien van Palestijnse leugens die bedoeld zijn om Israël te demoniseren, het Joodse volk uit zijn eigen geschiedenis te schrijven en zijn land te stelen.

In plaats daarvan zijn deze leugens kritiekloos overgenomen door de Westerse media, die daardoor het vuile werk van de Palestijnen voor hen hebben opgeknapt door Palestijnse Arabische agressors in slachtoffers te veranderen en hun Israëlische slachtoffers in bloeddorstige onderdrukkers.

Dit werd onderstreept door de recente moord op Al Jazeera-journaliste Shireen Abu Akleh tijdens een vuurgevecht tussen Palestijnse gewapende mannen en Israëlische soldaten in de stad Jenin op de Westelijke Jordaanoever.

Het blijft onbekend of Abu Akleh door een Palestijnse of Israëlische kogel werd gedood. De Israëlische politie zegt dat zij pas in actie kwam toen de begrafenisstoet dreigde te worden gekaapt door een menigte die uit was op hysterische opruiing. Desondanks veroordeelden de Westerse media Israël voor het doden van Abu Akleh en het moedwillig mishandelen van haar rouwenden.

Erger nog, ook de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken nam dit kwaadaardige en oneerlijke verhaal over. Zowel ten aanzien van de Palestijnen als van Iran lijkt de regering-Biden erop gebrand om een “nultolerantie” aan de dag te leggen ten aanzien van de belangen van Israël, in plaats van ten aanzien van degenen die Israël van de kaart willen vegen.

Intussen is er een enorme en voortdurende toename van antisemitische aanvallen in Amerika en Groot-Brittannië. Deze dingen zijn allemaal met elkaar verbonden.

Na de woedende reacties op Akleh, wees Asaf Zamir, consul-generaal van Israël in New York, er op CNN op dat het aantal antisemitische incidenten in New York City het afgelopen jaar verviervoudigd was, waarbij hij zei:

“Je geeft Israël automatisch de schuld van dingen die we niet hebben gedaan. Dat leidt uiteindelijk tot antisemitische aanvallen en antisemitische sentimenten in de Verenigde Staten.”

Antisemitisme kan nooit worden uitgeroeid. Er kan echter veel meer worden gedaan om het ondergronds te duwen door het volstrekt onaanvaardbaar te maken. Dit is waar de Joodse wereld zelf ernstig in gebreke is gebleven. Zij heeft nagelaten “zero tolerance” te betrachten ten aanzien van degenen die verantwoordelijk zijn voor de bevordering ervan.

Velen in de Joodse wereld maken zich al jaren zorgen over de toename van het antisemitisme en hebben miljoenen dollars uitgegeven om dit te bestrijden. Maar over het algemeen is dit niet effectief gebleken, omdat de verdedigers van Israël altijd hebben geprobeerd zich te verdedigen in plaats van de enige strategie te volgen die werkt – om in de aanval te gaan.

Volgens de “gebroken ruiten”-theorie wachtten politieagenten niet tot het aantal moorden de pan uit rees, maar namen zij maatregelen om te laten zien dat zij minder ernstige overtredingen niet tolereerden. Maar verdedigers van Israël reageren alleen wanneer antisemitische aanvallen zijn uitgebarsten en hebben geen oog voor de giftige subcultuur waarin zij zijn uitgebroed.

Terwijl de verdedigers van Israël zich hebben beperkt tot het spelen van een inhaalslag, hebben hun vijanden proactief en agressief het culturele en politieke landschap opnieuw vormgegeven.

Het palestinisme heeft gewerkt dankzij een decennialang toegepaste en door enorme fondsen gesteunde strategie om onder goedgelovige Westerse liberalen een volledig verkeerd verhaal te verspreiden, waarin agressor en slachtoffer werden omgedraaid en Israël en zijn verdedigers werden gedemoniseerd.

Die verdedigers moeten een soortgelijke proactieve en agressieve strategie aannemen tegen Israëls vijanden, maar dan op basis van de waarheid en niet van leugens.

Dat betekent dat er een infrastructuur moet worden gecreëerd die erop gericht is het publieke debat te sturen in plaats van er alleen maar op te reageren. Het hoofddoel moet niet zijn de mensen te vertellen over Israël en het Joodse volk (hoe belangrijk dat ook blijft). Het hoofddoel moet zijn het publiek te waarschuwen voor het cruciale feit waarvan het zich bijna niet bewust is – dat het wordt voorgelogen, en dat de zaak die het te goeder trouw steunt, een kwaadaardige en genocidale zaak is.

Het is bijvoorbeeld verbazingwekkend dat de verdedigers van Israël niet regelmatig de aandacht vestigen op de oogverblindende en gestoorde antisemitische cartoons, preken en verklaringen die voortdurend door de Palestijnse media worden rondgepompt en zorgvuldig worden vertaald en weergegeven op de websites van het Middle East Media Research Institute (MEMRI) en Palestinian Media Watch.

Lasterlijke politieke cartoons zoals deze, die Israël de schuld geven van het coronavirus, zijn schering en inslag in de Arabische media. Maar ondanks de plichtsgetrouwe vertaling en registratie door Palestinian Media Watch en anderen, wordt dergelijke retoriek door de internationale pers vrijwel genegeerd.

Dergelijk materiaal is een wapen waarmee de achilleshiel van de Israëlhaters kan worden aangepakt – hun narcistische zelfoverschatting. Want wat voor zulke mensen van het grootste belang is, is hun zelfvertrouwen als gewetensvolle mensen die zich inzetten tegen racisme, antikolonialisme, anti-imperialisme, enzovoort.

Een effectieve pro-Israël strategie zou al deze overtreders – media, specifieke journalisten, academici en andere culturele leiders – met naam en toenaam noemen en aan de schandpaal nagelen door hen onder de neus te wrijven wat er gezegd wordt door de Palestijnen die zij verdedigen. Met als doel dergelijke “progressieven” te ontmaskeren als facilitators van racisme, etnische zuivering en Arabisch imperialisme.

De meeste mensen in het Westen hebben er geen idee van dat de Palestijnen die zij steunen, op nazi-achtige wijze oproepen spuwen tegen Israël en het Joodse volk. Dat komt omdat niemand – in de Joodse wereld of waar dan ook – gebruik maakt van dergelijk materiaal om zich af te vragen hoe een beschaafd mens ooit zulke mensen zou kunnen steunen. In plaats daarvan steunt een toenemend aantal liberale Joden hen zelf ook.

Mediamonitors zoals het Committee for Accuracy in Middle East Reporting and Analysis (CAMERA) en Honest Reporting doen uitstekend werk door de leugens aan de kaak te stellen, maar wie buiten de Joodse gemeenschap hoort van hun werk? Een gezamenlijke strategie zou ervoor zorgen dat politieke en andere figuren wier uitspraken nieuwswaardig zijn, deze bevindingen een megafoon geven. Het zou hen zelfs een tv-zender kunnen opleveren.

Dit alles zou een enorme investering van geld, mensen en tijd vergen. Maar het allerbelangrijkste is dat de pro-Israël wereld een totaal andere mentaliteit aanneemt – het ontwikkelen van een strategie om de ruiten van de vijand in te slaan voordat ze nog meer van je eigen ruiten ingooien.


Melanie Phillips, een Britse journaliste, omroepster en schrijfster, schrijft een wekelijkse column voor JNS. Momenteel is ze columniste voor “The Times of London”. Haar persoonlijke en politieke memoires, “Guardian Angel”, zijn gepubliceerd door Bombardier, die ook haar eerste roman, “The Legacy”, heeft uitgegeven. Ga naar melaniephillips.substack.com voor toegang tot haar werk.

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox