Ogen van Israëli’s geopend voor diepte van de moslimhaat

Het had een “Nieuw Midden-Oosten” moeten zijn, waarin de stem van de bevolking zwaarder weegt dan die van oorlogvoerende regeringen, met als resultaat een regionale verzoening op basis van wederzijds voordeel.

Maar de Israëli’s beginnen te beseffen dat dit wishful thinking was. Zij maakten een soortgelijke fout in hun bijna-euforische benadering van de “Oslo-akkoorden” in het midden van de jaren negentig.

Deze keer kunnen de Israëli’s het WK voetbal in Qatar danken voor hun hulp om hen te ontnuchteren.

Israël heeft geen officiële diplomatieke banden met Qatar, maar de Israëli’s kregen toestemming om het grootste sportevenement ter wereld bij te wonen. En de sfeer die vermoedelijk door de akkoorden van Abraham is gecreëerd, deed velen geloven dat zij welkom zouden zijn, of tenminste met nieuw respect zouden worden behandeld.

Ze hadden het mis.

Vóór de opening van het WK werden de Israëlische fans geïnstrueerd om hun nationale identiteit zoveel mogelijk te verbergen.

De vele Israëlische journalisten die naar Doha waren gereisd, konden dat natuurlijk niet doen. Uit een gestage stroom van berichten blijkt dat zij op wijdverspreide vijandigheid zijn gestuit, en sommigen zijn zelfs haastig naar Israël teruggekeerd uit angst voor lichamelijk letsel.

Dit heeft ertoe geleid dat deze journalisten, en hopelijk ook hun vele Israëlische kijkers, zich bewust zijn geworden van het feit dat echte vrede niet in het verschiet ligt, en waarschijnlijk ook niet in deze of de volgende generatie.

Een uitstekend voorbeeld hiervan kwam van Raz Shechnik, een correspondent voor Yediot Ahronot, Israëls grootste betaalde krant.

רז שכניק, עוז מועלם
תשמעו, לא רצינו לכתוב את הדברים האלה. תמיד חשבנו שלא אנחנו, העיתונאים, הם הסיפור. בטח לא במפעל הכי גדול של הספורט העולמי לצד האולימפיאדה. אבל אחרי עשרה ימים בדוחא, אי אפשר שלא לחלוק אתכם את מה שעובר עלינו כאן. לא מתכוונים לייפות. אנחנו מרגישים שנואים, עטופי> pic.twitter.com/nMTApXtBWb
— Raz Shechnik (@RazShechnik) November 26, 2022

Nadat hij herhaaldelijk was afgewezen en mishandeld door niet alleen Palestijnse, maar bijna alle Arabische fans, schreef Shechnik op Twitter:

“Ik ben hier nuchter geworden, voor het eerst. Ik was altijd een centrist, liberaal en open minded, met een groot verlangen naar vrede in de eerste plaats. Ik dacht altijd dat het probleem [tussen Arabieren en Joden] de regeringen waren, de leiders – ook de onze. Maar in Qatar leerde ik hoe alomtegenwoordig de [Arabische] haat is onder de mensen op straat, hoezeer zij ons van de aardbodem willen wegvagen. In welke mate alles wat met Israël te maken heeft harde haat oproept.”

Wat Shechnik en anderen zoals hij lang hebben genegeerd, maar nu te laat begrijpen, is dat de moderne problemen weliswaar zijn begonnen met leiders en regeringen, maar dat ze sindsdien veel verder zijn gegaan dan de politiek.

Die leiders en regeringen hebben hun volk decennialang opgevoed en geïndoctrineerd om Israël als volkomen illegaal te beschouwen, om het met heel hun wezen te verafschuwen. En de les heeft wortel geschoten.

U zult in de bovenstaande videoclip merken dat de Arabieren die Shechnik probeert te bereiken geen frustratie over Israël uiten, maar volhouden dat er geen Israël is.

Ze willen geen onderhandelde oplossing voor het conflict. Zij willen dat Israël verdwijnt en daarmee hun overtuiging dat een Joodse staat niet bestaat en niet kan bestaan, waarmaakt.

Ze denken zo omdat ze zo zijn opgevoed. En zelfs het ondertekenen van 100 vredesakkoorden zal dat niet ineens veranderen. Ik heb het hier niet over onderwijs in de klas, hoewel dit natuurlijk ook gebeurt op scholen in het hele Arabische Midden-Oosten. Belangrijker is dat de islam zijn aanhangers leert dat de Joodse soevereiniteit, in landen die ooit door moslims werden geregeerd, onwettig is en moet worden afgewezen.

De lange weigering van liberale Westerse vredestichters, waaronder Israëliërs als Shechnik, om te accepteren dat dit uiteindelijk een religieus conflict is, is de reden waarom al hun inspanningen tot nu toe weinig of geen vruchten hebben afgeworpen.