Aviel Schneider

Wat de Eurovisiesongfestival-stemming werkelijk over Europa onthult, is simpel: cijfers spreken voor zich, maar regeringen en media niet.

Terwijl de wereld zich richt op raketten, drones, wapenstilstanden en krantenkoppen, tekent zich op de achtergrond een veel groter beeld af.

Arabische commentator: ‘Het volk van Israël heeft zijn rouw met kracht doorstaan. Nu verdienen ze muziek, feest en licht.’

Tacheles, openhartig en zonder omwegen zeg ik wat ik denk. Wat een aangrijpend beeld. Duizenden Palestijnen lopen door Bethlehem en de Gazastrook voor ‘vrijheid’, vergezeld door internationale cameraploegen, dramatische muurdecors en de inmiddels onvermijdelijke ‘Free Palestine’-graffiti.

Ik zeg eerlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. Er zijn beelden die een land meer schade toebrengen dan militaire nederlagen. Niet omdat ze strategisch van doorslaggevend belang zouden zijn, maar omdat ze moreel verpletterend zijn.

Tacheles, openhartig en zonder omwegen geef ik mijn mening. Het gevoel dat Israël de oorlog wint, neemt duidelijk af.

Wapenwedloop met Iran: Israël koopt voor miljarden nieuwe gevechtsvliegtuigeskaders. Israël trekt de consequenties uit de laatste confrontatie met Iran en breidt zijn wapenarsenaal op grote schaal uit.

Israël is vaak onbegrijpelijk en juist dat werkt de andere landen op de zenuwen. De afgelopen jaren is mij dat steeds duidelijker geworden.

Tacheles, openhartig en zonder omwegen geef ik mijn mening. Sommige crises worden niet in de eerste plaats op het slagveld beslecht, maar in het afwachten, onder druk en in de strijd om tijd. Dat is precies wat we momenteel zien tussen de VS, Iran en Israël.