Met een strategische beslissing met enorme impact keurde de regering de aankoop van twee nieuwe gevechtsvliegtuigeskaders goed. Het doel is niets minder dan het waarborgen van absolute luchtsuperioriteit in het komende decennium. Deze beslissing past niet alleen in de context van het veiligheidsbeleid, maar raakt ook aan een diepgeworteld Bijbels principe: het recht en de plicht tot zelfverdediging. Alles heeft zijn tijd … een tijd voor oorlog en een tijd voor vrede. Ook de moderne Israëlische veiligheidsdoctrine bevindt zich in deze spanning: het verlangen naar vrede blijft bestaan, maar de realiteit vereist waakzaamheid, paraatheid en het vermogen om bedreigingen vroegtijdig en resoluut het hoofd te bieden.
De ministeriële commissie voor aankopen keurde de aankoop goed van een vierde eskader van de stealthjet F-35 (Adir) van het Amerikaanse concern Lockheed Martin, evenals een extra eskader van het type F-15IA van Boeing. De totale aankoop bedraagt enkele tientallen miljarden sjekel, inclusief integratie, onderhoud, reserveonderdelen en logistieke ondersteuning. Het besluit maakt deel uit van een uitgebreid bewapeningsplan voor de komende tien jaar met een totaalbudget van ongeveer 350 miljard sjekel, dat al is goedgekeurd door de regering en het ministerie van Defensie. De nieuwe eskaders moeten een centraal element vormen in de militaire opbouw, gezien de toenemende regionale dreigingen.
Minister van Defensie Israel Katz maakte de koers ondubbelzinnig duidelijk: de operationele lessen uit het recente conflict met Iran vereisten een versnelde militaire versterking. Het doel is om de technologische en kwalitatieve voorsprong van de Israëlische strijdkrachten duurzaam te waarborgen en de tegenstanders altijd een stap voor te blijven. Ook de directeur-generaal van het ministerie van Defensie, Amir Baram, benadrukte de strategische dimensie: De combinatie van beide vliegtuigtypes maakt maximale operationele flexibiliteit mogelijk in de meest uiteenlopende scenario’s. Tegelijkertijd onderstreept het besluit de centrale rol van het veiligheidspolitieke partnerschap tussen Israël en de VS.
In de volgende stap kreeg de Israëlische aankoopdelegatie in de Verenigde Staten de opdracht om de contracten met de Amerikaanse overheids- en militaire instanties op korte termijn af te ronden. De boodschap is duidelijk: Israël bereidt zich niet voor op de laatste oorlog, maar op de volgende.
Het besluit om Israël militair te versterken past niet alleen in de strategische context van het heden, maar raakt ook aan een diepgaande Bijbelse en historische dimensie. In de Bijbel is de verantwoordelijkheid voor zelfverdediging geen marginaal thema, maar maakt deel uit van het nationale bestaan. Keer op keer wordt Israël opgeroepen waakzaam te zijn en gevaren vroegtijdig het hoofd te bieden, niet uit agressie, maar uit de plicht om levens te beschermen. ‘Als iemand komt om je te doden, sta dan op en wees hem voor.’ Dit citaat komt niet letterlijk in de Bijbel voor, maar is afkomstig uit de Talmoed. Het verwoordt een centraal principe van Bijbelse zelfverdediging (Din Rodef). Er bestaan echter indirect Bijbelse grondslagen hiervoor, bijvoorbeeld in Exodus 22:1, waar wordt vastgelegd dat er geen bloedschuld ontstaat wanneer een dief die ’s nachts binnendringt, wordt gedood. Op basis hiervan ontwikkelt zich het algemene principe van preventieve zelfbescherming, dat sinds de staatsstichting het veiligheidssysteem van Israël leidt. Dit principe verwoordt een duidelijke realiteit: wie het voortbestaan wil veiligstellen, mag bedreigingen niet negeren.
Na de Shoah heeft deze gedachte een existentiële scherpte gekregen. “Nooit meer“ is geen louter morele oproep, maar een strategisch imperatief. Voor de staat Israël betekent dit concreet: het vermogen tot zelfverdediging mag nooit afhankelijk zijn van anderen.
De geschiedenis heeft laten zien wat er gebeurt als Joden weerloos zijn. Daaruit vloeit een duidelijke consequentie voor het heden voort: Israël kan zich geen tweede Holocaust veroorloven. Militaire kracht is daarom niet alleen een kwestie van veiligheidsbeleid, maar een uiting van historische verantwoordelijkheid – jegens de slachtoffers uit het verleden en de generaties van de toekomst.
Wapenstilstand met Teheran stopt niet de oorlog van het regime tegen Iraniërs
De strijd om Judea en Samaria: alleen soevereiniteit met goedkeuring van Washington?
Israël raakt meer dan 3.000 doelen in Iran – Luchtmacht voert aanvallen op
