Eeuwig is voor onze geest een moeilijk concept om te begrijpen. Onze algemene opvatting over dingen is, dat ze een begin en een einde hebben. De geschiedenis heeft ons geconditioneerd, om volken en naties op dezelfde manier te zien.
Gedurende enkele weken was onze redactie in het hart van Jeruzalem gesloten, voor het eerst sinds het begin van onze bediening. Coronavirus en overheidsvoorschriften dwongen ons om vanuit huis te werken. En zo hebben we het meinummer van ons Israel Today magazine online samengesteld.
Het land Israël is mooi, het land Israël bloeit. De lente is het met mij eens, terwijl de dagen weer langer worden na de langzame koude winter. Na de lange periode van thuis zitten en de vele uren duisternis kunnen we van de ontluikende natuur genieten.
בוקר טוב, Boker Tov, goede morgen, beste lezers,
Ik ben nooit iemand geweest die ontroerd raakt wanneer hij voor een grafsteen staat, of die zichzelf toestaat lange tijd te rouwen, schrijft Ron Weinreich, commandant van een tank tijdens de Tweede Libanonoorlog.
Het wekelijkse gedeelte uit de Thora, waarin vreugde en verdriet dichtbij elkaar liggen, kan ons helpen bij het begrijpen van rouw en vreugde.
Achmed Nama was Israëls 200ste corona-slachtoffer. Onder degenen, die kwamen rouwen, was ook Yehoedah Glick, vooral bekend als activist voor de Joodse godsdienstvrijheid op de Jeruzalemse Tempelberg, voor velen een ‘extremist’. Hoe is dit mogelijk?
We waren ze bijna vergeten in de dagen van de Corona-crisis, maar terreuraanslagen bestaan nog steeds. Een Arabische terrorist maakte gebruik van het normaliseren van de situatie, en met het verplichte mondkapje voor zijn gezicht, zocht hij een slachtoffer voor zijn haat tegen de Israëli’s.