Ondanks de islamistische aanslag op Christopher Street Day in Berlijn zien deskundigen geen fundamentele verandering in de manier waarop progressieve LGBTQ-groeperingen omgaan met de dreiging van het islamisme.
Tageles, ik zeg eerlijk en zonder omwegen wat ik ervan vind. Er is bijna geen enkel onderwerp dat de identiteitscrisis van Israël zo genadeloos blootlegt als de Pride-parade in Tel Aviv of het LGBT-festival aan de Dode Zee.
‘Het is een feestdag, ondanks degenen die leugens verspreiden.’ Aldus Danny Danon, de Israëlische ambassadeur bij de Verenigde Naties.
“Dit is geen grap. Het is geen publiciteitsstunt. Ons aanbod is serieus,” zei NTC-voorzitter Gregory T. Angelo.
Laat deze tekst eens lezen aan een progressieve vriend die de strijd van de Palestijnen tegen “de bezetting” steunt.
Een jong, lesbisch meisje werd vermoord en verslaggevers, die een reportage maakten over haar herdenkingsdienst, werden aangevallen. Dit alles kreeg nauwelijks aandacht in de media omdat de daders geen Joden waren.
Ondertussen veroorzaakt een nieuwe Bijbelvertaling, die de mannelijke voornaamwoorden voor God schrapt, opschudding onder religieuze Joden.
“Als LGBT’ers normaal zijn, waarom hebben ze dan hun eigen budget nodig?”, vroeg een boos gemeenteraadslid van Jeruzalem.
