Het regime ten onrechte beschouwen als een stabiele status-quo-speler – in plaats van als een regime dat in het nauw is gedreven – zou wel eens een van de meest ingrijpende strategische fouten van de komende jaren kunnen worden.
De militaire zelfverdediging waartoe Israël zich door de terreuraanslag van 7 oktober 2023 gedwongen zag, heeft zich weliswaar over verschillende fronten verspreid – Gaza, Libanon, Syrië, Jemen, Iran –, maar in wezen leiden alle wegen naar Teheran.
Terwijl het Westen spreekt over de-escalatie, rust Teheran zijn bondgenoot in Jemen systematisch uit en zorgt ervoor dat de Rode Zee een toneel van aanhoudende agressie blijft.
Terwijl Trump bezig is met regionale overeenkomsten, richt de Joodse staat zich erop om Hezbollah en Hamas te verhinderen zich te herstellen – en om ervoor te zorgen dat Iran nooit een kernwapen in handen krijgt.
„Ik weet niet zeker of we de deal moeten sluiten als ze niet tekenen”, zei de Amerikaanse president woensdag tijdens een kabinetsvergadering. „Ik vind dat ze ons dat verschuldigd zijn.”
Terwijl het noorden van Israël nog steeds wordt bedreigd door drones en raketten, staat Netanyahu in eigen land onder toenemende druk terwijl hij probeert met Trump op één lijn te komen wat Iran betreft.
Ondanks diplomatieke gesprekken tussen Washington en Teheran blijft het noorden van Israël een plek van voortdurende onzekerheid. Het dagelijks leven gaat door – maar de realiteit van de oorlog verdwijnt niet.
Officiële staatsbeleid: ‘Dood aan Amerika’ en ‘Dood aan Israël’, wordt onverminderd voortgezet, aldus Khamenei.
Terwijl de wereld haar aandacht blijft richten op raketten, gevechtsvliegtuigen en grote luchtverdedigingssystemen, verandert het moderne slagveld al lang op lage hoogte.
Amerikaanse strijdkrachten brachten Iraanse mijnenboten tot zinken in de Straat van Hormuz en een raketafweerbatterij vernietigd. Washington benadrukt: het staakt-het-vuren blijft van kracht.
