Terughoudendheid ten opzichte van Hamas is misschien strategisch noodzakelijk, ook al is het in de praktijk frustrerend.

Als Iran besluit te vechten voor de doorgang door de Straat van Hormuz, ‘is dat een terugkeer naar vijandelijkheden’, aldus een veiligheidsbron.

Burgemeesters in Ashdod, Rishon LeZion en Haifa verhogen de alarmfase, terwijl Teheran voor het eerst sinds het staakt-het-vuren weer aanvalt.

Golven van werkloosheid, armoede en onderdrukking vormen een massa van rechtelozen en woedenden die, temidden van onrust en chaos, de fundamenten van de regering kunnen doen wankelen.

Washington stelt dat het opnieuw tot geweld zou kunnen overgaan, terwijl Iran de nucleaire onderhandelingen rekt en opnieuw probeert de “onderhandelingen“ om te zetten in een overlevingsfase.

De hoop is dat een nationale instelling, misschien het leger, kan helpen het land te redden, mochten de Islamitische Revolutionaire Garde instorten.

Regimes die de Amerikaanse vastberadenheid testen, zien uitstel niet als voorzichtigheid, maar als zwakte

Generaal-luitenant Eyal Zamir waarschuwt dat Israëls veldtocht op meerdere fronten tegen Iran en zijn bondgenoten mogelijk tot 2027 zal duren.