U bereidt een tafel voor ons tegenover onze vijanden

Onze shabbatwandeling in de natuur in mijn streek aan de Middellandse Zee, is verstoord door dit nieuwe bord dat de stad heeft opgehangen.

Het wijst erop dat we slechts 171 kilometer van Damascus wonen. Daar kreeg ik echt kippenvel van. Het is ongeveer dezelfde afstand die we regelmatig afleggen als we de familie van onze dochter in Tel Aviv bezoeken en dan naar huis rijden. Ongeveer anderhalf uur rijden.

Dat is naar het noorden, waar natuurlijk de terreursatellieten Syrië en Iran pal aan de grens met Israël zitten. Voor de bewoners van de Golan Hoogvlakte ligt Syrië letterlijk in hun achtertuin. Niet bepaald de meest aangename manier om tot rust te komen op Shabbat.

In het zuiden ligt Gaza 117 kilometer verderop, hoewel het veel dichterbij is dan de kraai (of de raketten) vliegen. Omdat we in Caesarea aan de kust wonen, ongeveer halverwege Tel Aviv en Haifa, zien of horen we de raketten niet die Israëls Negev-gemeenten vlak naast Gaza treffen, en eerlijk gezegd vergeten we de dagelijkse spanningen die de mensen daar ervaren.

Onze huidige premier Benjamin Netanyahu woont in Caesarea om de hoek, en van tijd tot tijd ontmoeten we hem tijdens zijn Shabbat gezinswandeling op het strand (met lijfwachten). Wij steunen de heer Netanyahu, maar hier in de buurt is hij helemaal niet populair. Van Tel Aviv via de Sharon-vallei tot Galilea met zijn kibboetsim en landbouwstadjes stemmen de mensen meer links. Om de een of andere reden voelen we ons veiliger als we een uur van het conflict vandaan wonen (misschien heeft Bibi het bord neergezet om ons eraan te herinneren?).

Toen ik de nieuwe wegwijzer voor het eerst zag, dacht ik: wat een leuk idee, hier krijgen we een idee van waar we ons bevinden in het grotere geheel van de geografie. Het is 988 km naar Bagdad. Ver weg genoeg om het exotisch te laten klinken. Maar hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik besefte wat een geschenk het is dat we zonder angst of spanning (tot we de wegwijzer zien!) met onze gezinnen een shabbatwandeling kunnen maken.

Mijn vrouw herinnerde ons aan het vers: “U hebt voor ons een tafel bereid tegenover onze vijanden… hoewel ik door het dal van de schaduw van de dood loop”. Dit beschrijft zo ongeveer onze situatie hier in Israël en spreekt van een welzijn en een “overlopende beker” van tevredenheid ondanks alle moeilijkheden waarmee we dagelijks geconfronteerd worden.

Toen we hierover nadachten, werd onze Shabbat shalom hersteld en waardeerden we alleen maar meer de zorg en bescherming van onze Vader in de hemel en de vrede die het begrip te boven gaat.

Heb een goede week en “Bid voor vrede in Jeruzalem. Mogen zij die u liefhebben veilig zijn.”