Veel Joden in Samaria zijn bang om de bus te nemen. Arabische arbeiders die geen Israëlische burgers zijn hebben het praktisch gekaapt. Het aantal Joodse inwoners is in de minderheid met 50 tegen 1.
De situatie is vooral nijpend voor jonge vrouwen die het slachtoffer zijn van seksueel geweld. Honderden gevallen van aanranding van meisjes vanaf 11 jaar zijn gedocumenteerd. Hoewel ouders steeds luider om actie vragen, is er weinig gedaan.
Yigal Brand, directeur-generaal van World Betar, een zionistische jeugdbeweging, woont in Havot Yair (ook bekend als de Yair-boerderij) in Samaria. Hij schreef op 18 januari een open brief aan minister van Financiën Bezalel Smotrich, die verantwoordelijk is voor de civiele administratie in Judea en Samaria, en Miri Regev, de minister van Transport en Verkeersveiligheid.
“Duizenden werknemers maken dagelijks gebruik van deze (door de staat voor zijn burgers gesubsidieerd!) buslijnen, die van de centrale steden naar Samaria reizen,” schreef Brand.
Hij voegde eraan toe dat jonge soldaten alleen in de bussen zitten, omringd door Arabieren, en dat de situatie kan ontaarden in pesterijen en intimidatie, met verlies van mensenlevens tot gevolg. Hij riep de ministers op om “deze tikkende bom serieus te nemen”.
Terrorisme
Voor sommige Joodse jonge vrouwen en meisjes die met de bussen rijden, is de tikkende tijdbom al ontploft. De ervaring van Zivit Nahum bracht haar ertoe haar huis in de stad Ariel te ontvluchten naar Midden-Israël.
“Ik was getraumatiseerd. Ik kan niet meer in die bussen stappen zolang die bussen bestaan,” vertelde ze. “Misschien komt het de eerste keer goed, en de volgende keer ook. Maar de derde keer zou ik kunnen sterven. Dit gaat niet alleen over seksuele intimidatie, het is het terroriseren van mensen. Dit is een nationaal probleem. Het feit dat ik met hen in deze bussen zit – het is gewoon een kwestie van tijd.”
Nahum werd op weg naar Ariel in bus 586 voor het eerst aangerand toen een man haar ongepast betastte. Ze schreeuwde naar hem om te stoppen, waarop hij lachte. Toen hij het weer deed, sloeg ze hem. (Ze zei dat ze een gevechtssoldaat was met ervaring in het omgaan met moeilijke situaties). Toen schreeuwde ze tegen de chauffeur dat hij moest stoppen omdat ze werd lastiggevallen. Toen begonnen alle Arabische mannen in de bus tegen de chauffeur te schreeuwen dat hij door moest rijden omdat ze naar huis wilden. Nahum was bang. Ze drukte zich tegen de achterdeur en stapte uit zodra de bus de volgende halte bereikte.
De tweede keer nam Nahum bus nummer 86 van Petach Tikvah terug naar Ariel. Ze zat naast een Arabische man die haar lastig viel met vragen. Ze zette haar koptelefoon op, in de hoop dat hij zou stoppen. Toen de bus de afslag Giti Avishar in Samaria bereikte, gaf hij aan dat hij wilde uitstappen. Toen probeerde hij Nahum over te halen om met hem weg te gaan.
“Je bent erg mooi. Ik zal een huis voor je bouwen. Ik maak je koningin,” zei hij. Nahum was de enige vrouw in de bus. Toen hij haar passeerde om naar het gangpad te gaan, pakte hij haar hand en probeerde haar uit de bus te sleuren.
Luistert er iemand?
Het was een derde incident van aanranding in juni 2021 dat Nahum echt raakte, en het gebeurde met een ander meisje.
“Het was een 15-jarig meisje, een gelovig meisje. Ze droeg een lange rok. Er stonden ongeveer vijf of zes Palestijnen om haar heen, die haar aanraakten. Ze duwden haar langzaam op de achterbank. Ik zag haar ogen wijd opengaan van angst – het was verschrikkelijk, niet alleen voor haar, maar ook voor mij, want ik wist niet wat ik moest doen,” vertelt Nahum.
De bus zat vol. Nahum drukte op de stopknop. “Ik probeerde uit alle macht haar hand te pakken. Uiteindelijk pakte ik haar vast en trok haar naar me toe. Toen de bus stopte bij de halte, stapten we uit. Ze begon te huilen en ik omhelsde haar. Ze was in shock. Ze vertelde me dat ze haar onder haar rok hadden aangeraakt.”
Nahum besloot dat ze iets moest doen, ook al “ben ik geen influencer of zo”. Niemand wist wie ik was.”
Zij verzamelde de verhalen van 120 vrouwen en meisjes die door Arabieren in bussen waren lastiggevallen. Maandenlang probeerde ze de toenmalige minister van Transport en Verkeersveiligheid Merav Michaeli te bereiken. “Ik heb alles geprobeerd, elk platform dat ik kon bedenken, van Facebook tot Twitter tot e-mails en WhatsApp. Ik heb haar privé telefoonnummer. Maar ze heeft me geen antwoord gegeven.”
Michaeli is bekend als vrouwenrechtenactiviste en leider van de Labour Party. De moeilijkheden die Nahum ondervond onderstrepen een andere hindernis die de bewoners van Samaria zeggen te moeten overwinnen: het feit dat een aanzienlijk aantal politici en een groot deel van de Israëlische media hen met argusogen bekijken.
Nahum zei dat er geen twijfel over bestaat dat Michaeli’s politieke houding tegenover Joden die in de betwiste gebieden wonen, haar passiviteit inzake de pesterijen verklaart: “Het eerste wat zij deed als minister was het bevriezen van alle transportplanning in Judea en Samaria.”
Michaeli reageerde niet op verzoeken om commentaar. In november 2022 zei haar bureau echter, in reactie op kritiek op haar aanpak van Samaria, dat zij de busdiensten naar de regio had uitgebreid en een nieuwe bushalte in Peduel, een Israëlische gemeenschap in Samaria, in haar begroting had opgenomen.
Weinig hulp van de autoriteiten
Nahum zei dat ze uiteindelijk de media benaderde, maar alleen Channel 14, bekend om zijn conservatieve politieke standpunt, gaf haar een platform. Op dit punt reageerde Michaeli uiteindelijk via een woordvoerder, die Nahum vertelde dat het aan haar was om de harde gegevens te verzamelen. Nahum probeerde bij de politie informatie te krijgen over meldingen van aangerande meisjes, maar dat lukte niet vanwege de privacywetgeving.
“De politie wilde me geen verhalen of informatie geven, dus ik zat vast,” zei ze.
Het gebrek aan aandacht is des te frustrerender omdat er oplossingen zijn voor het probleem. Arabische werknemers van de Palestijnse Autoriteit komen dagelijks Israël binnen vanuit Judea en Samaria. Zij passeren veiligheidscontroleposten vanwaar zij naar hun werkplek worden gebracht, voornamelijk bouwplaatsen in het hele land. Het probleem doet zich voor aan het einde van de dag. Er is geen vervoer voorzien voor hun terugkeer naar huis. Daarom gebruiken de Arabische werknemers het openbaar vervoer.
“De officiële overheidsinstantie die de controleposten voor de toegang over de Groene Lijn heeft opgezet, heeft niet nagedacht over hoe ze terugkomen,” vertelde Brand.
Nahum en Brand zijn het erover eens dat dit probleem opgelost kan worden door hen te verplichten door de controleposten te gaan, zelfs wanneer zij terugkeren.
“Als ze terugkeren naar hun huizen, hoeven ze niet door de checkpoints. Ze stappen gewoon op een Israëlische bus, zonder enige controle, zonder enig bewijs dat ze het land hebben verlaten,” zei Nahum. “Daarom zijn er zoveel Palestijnen die zonder toestemming in Israël zijn. Als ze eenmaal binnen zijn, kunnen ze gaan waar ze willen, doen wat ze willen, wanneer ze willen.”
Niet in Gush Etzion
Brand voegde eraan toe: “De tweede optie is om bussen ter beschikking te stellen voor de werknemers om naar huis terug te keren. Het probleem doet zich alleen voor in Samaria en niet in Gush Etzion [in Judea], waar particuliere busmaatschappijen de Arabische arbeiders naar huis brengen. Ze zouden hetzelfde moeten doen in Samaria.”
Brand zei dat Smotrich het probleem moet oplossen.
Smotrichs kantoor gaf een verklaring uit in antwoord op de brief van Brand. “De minister wil de bewoners bedanken voor de bewustwording van het belang van deze kwestie. Er is en kan geen tolerantie zijn voor seksueel geweld in bussen, of het nu om nationalistische redenen gebeurt of niet. De inwoners van Judea en Samaria zijn geen tweederangsburgers en hun bloed is niet minder rood. De minister zei dat hij de kwestie zou aankaarten bij de minister van Transport. Hij weet dat de zaak je na aan het hart ligt en het zal worden aangepakt.”
Het kantoor van Regev reageerde op de brief van Brand: “Het ministerie van Transport hecht het grootste belang aan het gevoel van veiligheid van alle passagiers in het openbaar vervoer, en in het bijzonder vrouwelijke passagiers in het openbaar vervoer. Tegelijkertijd is de Israëlische politie de enige instantie die gemachtigd is de openbare orde in Israël te handhaven en klachten over het plegen van misdrijven zoals seksuele intimidatie te behandelen en te onderzoeken. Het ministerie van Transport zal samen met het ministerie van Nationale Veiligheid onderzoeken of er meer handhaving nodig is op problematische routes.”
“Afgezien van de brieven is er niets gedaan. Ik hoop van harte dat het probleem op de een of andere manier wordt opgelost. Er is de afgelopen maanden niets gedaan,” zei Brand.
Liefde in de schuilkelder
Gesneuveld in Libanon: Ori Greenberg komt om tijdens zijn missie
VS gaan scheepvaartverkeer naar Iraanse havens blokkeren
