LedenOvereenkomst tussen de VS en Iran eist een verschrikkelijke menselijke tol

Het belangrijkste verhaal is niet altijd het verhaal dat de krantenkoppen domineert. Soms is het een vraag – een vraag die zo verontrustend is dat slechts weinigen bereid zijn deze hardop te stellen en nog minder bereid om over het antwoord na te denken. Zo’n vraag begint met iets dat op het eerste gezicht alledaags lijkt: de hoofdharen van vrouwen.

Ik kom straks op dit onderwerp terug. Allereerst wil ik erop wijzen dat, terwijl de wereld discussieert over het onlangs gepubliceerde Memorandum of Understanding (MoU) tussen de Verenigde Staten en de Islamitische Republiek Iran, er op de achtergrond stilletjes een ander verhaal wordt verteld. Het is het verhaal van het Iraanse volk, van 48 jaar tirannie en van het lot van de dissidenten die nooit naar huis zijn teruggekeerd.

Terwijl analisten, politici en commentatoren de afzonderlijke onderdelen van het MoU onder de loep nemen, worden er van alle kanten oordelen geveld: door links, het midden, rechts, door christenen, joden en talloze anderen. Tegelijkertijd voelen grote delen van de Iraanse diaspora zich verward, sprakeloos, diep verraden en vol onzekerheid...