Na vele weken van protesten in Israël en angst om het voortbestaan van de staat Israël, na lange weken waarin vrouwen zich opnieuw bedreigd voelden en de gelijkheid waarvoor zij hadden gestreden dreigde te verdwijnen.
Je zou er moedeloos van worden. Maar afgelopen donderdag gebeurde er iets waardoor ik weer hoop kreeg.
Minister van Defensie Yoav Galant kondigde aan dat hij een verklaring aan het volk zou afleggen.
Zo lang heb ik gewacht tot iemand van deze regering met ons, met het volk, zou spreken over de protesten en onze frustratie.
Al zo lang hoop ik dat we kunnen ophouden het volk van Israël als twee aparte kampen te zien.
Maar de hoop die donderdag ontstond, werd heel snel de bodem ingeslagen.
Om negen uur ’s avonds haastte premier Benjamin Netanyahu zich, in plaats van de verklaring van de minister van Defensie aan te horen, om de minister van Defensie van zijn plan uit te sluiten en hield een toespraak voor de natie.
Een teleurstellende toespraak die geen hoop geeft, die niets meer betekent dan een verklaring waarom alles bij het oude blijft.
Een toespraak die frustratie veroorzaakt en de situatie laat zoals die is.
En onmiddellijk na de toespraak haastte hij zich om naar Londen te vliegen.
Ik was teleurgesteld in Bibi, maar nog meer teleurgesteld in Yoav Galant, op wie ik mijn hoop had gevestigd.
’s Avonds gebeurde wat ik had gehoopt en gewenst.
Yoav Galant besloot live een officiële verklaring af te leggen.
Hij besloot trouw te blijven aan zijn geloof, dat in de eerste plaats de verdediging van de staat Israël inhoudt.
En in zijn verklaring waarschuwde hij dat de veiligheidssituatie van de Staat Israël zeer gevaarlijk is en dat het wetgevingsproces op dit moment moet worden opgeschort om onderhandelingen aan te gaan.
Vreugde, hoop en opwinding overspoelden me. Als ik had gekund, zou ik naar de TV zijn gesprongen en hem hebben omhelsd.
Eindelijk had ik het gevoel dat ik een verstandig persoon voor me had die zich niet liet leiden door persoonlijke motieven.
Iemand die denkt aan het welzijn van het volk, aan het algemeen welzijn, aan het welzijn van het land en vooral aan zijn veiligheid.
En er groeide weer hoop in mij.
Er ging geen dag voorbij dat de minister van Defensie, die ik nu de held van Israël noem, door de premier werd ontslagen.
En dat was de druppel die de emmer deed overlopen.
Zodra het nieuws van zijn ontslag de ronde deed, vulden massa’s mensen, meestal jonge mannen en vrouwen, de straten van het land als teken van protest.
De menigte strekte zich uit van Afula tot Eilat.
Het protest reikte ook tot aan de Dode Zee.
Ongeveer 700.000 demonstranten door het hele land.
Om 12.00 uur gingen mijn man Aviel, mijn zoon Elad en ik ook naar het Knessetplein in Jeruzalem, waar de demonstratie aankwam.
Ik voelde me alsof de staat Israël herboren was.
Duizenden Israëlische vlaggen werden gehesen.
Mensen die geloven dat er hoop is, maar die ook weten dat er nu voor gevochten moet worden.
Een gevoel van eenheid, van samenhorigheid, van één volk.
Religieuzen, seculieren, jongeren, ouderen, vrouwen, mannen en zelfs kinderen waren bij de demonstratie.
Alle sectoren als één volk.
Ik weet niet wat er vandaag geboren zal worden, ik ben geen profetes.
Maar ik heb een gevoel…
Op de komende Onafhankelijkheidsdag, het 75e jaar van de Staat Israël, kunnen er twee scenario’s zijn.
Ofwel zal deze dag aanvoelen als een ramp.
Of het zal voelen als de wedergeboorte van de staat Israël.
Ik hoop dat we tot bezinning komen en het begrijpen.
“Want wij zijn een natie van broeders”.
En het volk Israël leeft.
Het Zwitserse parlement stemt tegen erkenning van een Palestijnse staat
Trump haalt scherp uit naar Merz – Geschil over Iran legt groeiende kloof in het Westen bloot
IDF-arts gedood door drone Hezbollah
