“Antisemitisme zal pas volledig verslagen zijn als Jezus terugkeert. Maar we moeten er nog steeds tegen vechten; dat moet we duidelijk laten horen.”
Deze keer dacht ik eraan mijn gedachten en dialogen met mijn vrienden vlak voor Sjabbat samen te vatten.
De ontbrekende schakel op de weg naar verlossing is misschien het in twijfel trekken van de christelijke drang naar “bekering” in plaats van “transformatie”.
Hoewel seculier, vertrouwden de stichters op de Rots van Israël, wat in de Joodse traditie maar één ding kan betekenen.
Is het nieuwe Midden-Oosten een grotere bedreiging voor Israël of zal deze oude-nieuwe term in ons gezicht ontploffen zoals tijdens de Oslo-onderhandelingen?
We vergeten voor het gemak dat nazi’s, net als wij, mensen waren. En dat we allemaal in staat zijn tot duisternis en kwaad.
In de wereld waarin we tegenwoordig leven, komen we veel cynisme tegen. We merken het zelf ook, vooral aan onze reactie op allerlei gebeurtenissen.
Er was een tijd in Israël dat men zei: “God is gekomen om zijn volk te helpen”.
Tacheles, ik vraag me vaak af waarom het altijd Israël is die verantwoordelijk moet zijn voor de rust in Jeruzalem.
De ayatollahs zijn de opvolgers van de farao’s die weigeren de zegeningen van het Joodse volk te erkennen en daar nu de gevolgen van moeten ondergaan.
