In die nacht, waarin geopolitieke beslissingen zich opstapelden en machtsverhoudingen zich herschikten, ontstond niet alleen een staakt-het-vuren, maar ook een nieuwe realiteit die de strategische positie van Israël in het Midden-Oosten fundamenteel ter discussie stelt.
Het doel van een verkeerde voorstelling van zaken over relschoppende „kolonisten“ en een nieuwe wet inzake de doodstraf is niet alleen om Israëli’s in diskrediet te brengen. Het gaat erom de aandacht af te leiden van het Palestijnse terrorisme.
De morele zelfopgave van Europa in de strijd tegen het islamistische terreurregime onthult een verrassende waarheid: Washington en Jeruzalem hebben momenteel slechts één betrouwbare bondgenoot – elkaar.
Tacheles: ik zeg openhartig en zonder omwegen wat ik denk. In oorlog spreken generaals over strategie en politici over belangen. Maar deze keer klinkt er iets anders.
Deze keer doe ik iets wat ik normaal gesproken vermijd: ik reageer in het openbaar op een artikel, en wel op reacties op de sabbatgedachten van Anat Schneider over Pesach en het avondmaal.
De nieuwe wet heeft tot doel de reeds lang bestaande wettelijke bepalingen uit te voeren en de afschrikking tegen terroristisch geweld te versterken.
In „Anticipating the Afterlife“ benadrukt Paul Luckraft het belang van de lichamelijke opstanding.
Tijdens de oorlog met Iran voerden de mediakanalen van Qatar een berichtgeving die aansloot bij die van Iran en stelden zo Israël en de VS in een negatief daglicht.
De ernst van de ballistische dreiging wordt vergroot door tekortkomingen in de Europese raketafweersystemen.
De berichtgeving over de controverse rond kardinaal Pizzaballa gaat voorbij aan de vrijheid van godsdienst in het Heilige Land.
