Er zijn momenten in de geschiedenis waarop het lijkt alsof de wereld tegen haar grenzen is aangelopen. De samenleving wordt door elkaar geschud. De oude structuren werken niet meer.
Tacheles, openhartig en zonder omwegen geef ik mijn mening. Sommige crises worden niet in de eerste plaats op het slagveld beslecht, maar in het afwachten, onder druk en in de strijd om tijd. Dat is precies wat we momenteel zien tussen de VS, Iran en Israël.
Als Hezbollah de agenda bepaalt, hebben gesprekken tussen Israël en Libanon in Washington geen zin.
De wereld eist van Israël dat het zich verontschuldigt voor zijn bestaan. Maar feit is dat het meest vervolgde volk uit de geschiedenis in minder dan 100 jaar een succesvolle staat op wist te bouwen.
Na de publicatie van mijn artikel „Wanneer de daad van één persoon een volk bezoedelt“ ontving ik talrijke reacties.
Waarom staat links zo vijandig tegenover Israël? Er zijn tal van redenen waarom dat eigenlijk niet het geval zou moeten zijn.
De taal die tegen de Joodse staat wordt gebruikt, stelt zijn verdedigingsoorlog voor als agressie, terwijl de krachten die het lijden voortdurend in stand houden, worden genegeerd.
Israël viert zijn nationale onafhankelijkheid. Ieder van ons is zich ook bewust van zijn eigen onafhankelijkheid als individueel mens.
De heersende macht heeft alle wegen naar hervorming, een vreedzame overgang en de rechtsstaat afgesloten. Het maatschappelijk middenveld is zo beschadigd dat herstel mogelijk nog decennia op zich laat wachten.
Tussen herinnering en een nieuw begin laat Israël zien waarom zijn bestaan zich aan elke verklaring onttrekt.
