Kroonprins Mohammed bin Salman (MBS) balanceert tussen anti-Israëlische facties in zijn eigen land en de strategische voordelen van normalisatie.
Dictaturen veranderen niet van aard alleen omdat westerse politici dat willen.
Institutionele anomalie, mediamacht en de strijd om democratisch gezag.
Terwijl het koor van de culturele elite de Palestijnse zaak prijst, heerst er een oorverdovende stilte over Iran.
Een einde aan het islamitische regime in Teheran zou helpen om het morele kompas van het Westen opnieuw uit te lijnen.
De beweging die massaal de straat opging om de staat Israël te demoniseren omdat hij zich verdedigt, toont geen interesse in het afslachten van Iraniërs. Misschien omdat men dat hier niet aan de joden kan wijten.
Terwijl het repressieve regime in Iran wankelt en mensen op straat bloeden, geeft de Verenigde Staten aan dat onverschilligheid deze keer geen optie is.
In 1925 publiceerde de Hoge Moslimraad een gids voor toeristen over de Tempelberg, waarin stond dat “de identiteit van de plaats met de locatie van de tempel van Salomo buiten kijf staat”.
Is de manier waarop deze steden in entertainmentprogramma’s worden afgebeeld medeverantwoordelijk voor de toename van antisemitisme in Groot-Brittannië?
Het land valt uiteen – naar de afgrond gedreven door uitputting van hulpbronnen en een nucleaire nederlaag afgelopen zomer. Maar zolang hun handlangers bereid zijn dissidenten af te slachten, zullen de ayatollahs aan de macht blijven.
