LedenDe paradox die me geen rust gunt

Een paar dagen geleden nodigden goede vrienden ons uit om met hen naar de bioscoop te gaan. Ik keek naar de trailer. Na nog geen minuut vroeg ik Aviel om hem uit te zetten. Ik kon er gewoon niet naar blijven kijken. Op dat moment besefte ik hoezeer ik veranderd ben. Sinds 7 oktober, en sinds de oorlog een onlosmakelijk onderdeel van ons leven is geworden, is er iets in mij gebroken. Geweld is voor mij geen filmscène meer. Het heeft gezichten gekregen, namen, families en begrafenissen. Het is geen verhaal meer, het is de werkelijkheid.

Er zijn dingen die het leven niet langer als vermaak laten overkomen. Toen drong iets tot me door waar ik nog nooit eerder over had nagedacht. Bijna alle films die deze vrienden ons in de loop der jaren hadden aanbevolen, waren bijzonder harde films: Koreaanse films, Japanse films, Kubrick, werken die gelden als hoogtepunten van de filmkunst, bekroond met prijzen en geprezen door critici, maar tegelijkertijd gekenmerkt door meedogenloos, vaak langdurig en nauwelijks te verdragen geweld. Plotseling vroeg ik me af: is...